20 januari 2017

Half Japanese


Half Japanese is een art punkband die al sinds 1975 bestaat. De broers Fair, waarvan Jad de bekendste is (hij speelde o.a. in en met Teenage Fanclub, Yo La Tengo, Daniel Johnston,...), richtten de band op, die eerder al 15 regulieren albums uitbracht. Nummer 16 (Hear the lions roar) is vers van de pers en ik werd aangenaam verrast door de plaat, die overigens in de lijn ligt van de muziek van enkele van de hierboven vermelde artiesten/bands.

Het mooiste pareltje op deze plaat komt overigens helemaal achteraan: de charme van Super power is zo ontwapenend dat ik bijna (bijna!) poezenfoto's begin te posten op Instagram. Deze song klinkt als het enthousiasme van een tienjarige voor zijn favoriete superheld. En dan denk ik: klonken maar meer liedjes zo...
Met Wherever we are led en Attack of the giant leeches start het album behoorlijk rauw. De lo-fi aanpak van Half Japanese zorgt voor rafelige randen. Die geraken wat verloren in de rustiger songs (Of course it is en vooral het heerlijke relaxte The preventers). Het lijkt alsof we soms naar Pavement aan het luisteren zijn en hoedanook word je als luisteraar decennia teruggeworpen in de tijd. Maar mij hoor je daar niet over klagen...

Beluister hieronder het volledige album:

19 januari 2017

Lied van de week: week 3 - 2017

Star roving - Slowdive


Tweeëntwintig jaar zit er tussen het vorige werk van Slowdive en de nieuwe single Star roving. Dat is een behoorlijk lange tijd en de meeste bands verdwijnen in zo'n tijdsspanne in de vergetelheid. Slowdive is echter een cultnaam als een klok. Gelukkig bewijzen ze ook vandaag nog steeds shoegaze van de bovenste plank te maken.

Lyrics:

Give it away now, girl
Can't hold on to mine
Every black and white
Secrets of blinking light
And like flies on [?]
Said she's feeling warm for everyone tonight
Although possible
Said she's feeling good, said she's feeling good


Smiling beautiful
She says I'll make it bad
For everyone to hide
Twisting by my girl
Nothing left to lose
Nothing left to fight


Give it away now, girl
Can't hold on to mine
Every black and white
Secrets of seeking light
In a flash of time
Said she's feeling warm for everyone tonight
Smiling beautiful
She says I'll make it bad for everyone to hide

18 januari 2017

The Flaming Lips


The Flaming Lips zijn zo'n band waarvan je, nog voor je een noot gehoord hebt van hun nieuw album, al weet dat ze je zullen verrassen, dat ze je heen en weer zullen slingeren tussen verschillende muziekstijlen en (helaas) soms ook tussen bewondering en teleurstelling. De meest recente plaat die ik van hen beluisterde (With a little help from my fwends), wist me niet helemaal te overtuigen, althans: het is niet het soort plaat dat ik regelmatig zou opleggen/opgelegd heb.
Met Oczy mlody weet deze band me gelukkig wel weer te grijpen. Afwisseling troef, dat zeker, maar het niveau blijft wel redelijk constant. How?? bijvoorbeeld is tegelijk heel spacy én een mooie ballad. Op één of andere manier doet het me denken aan de Ziggy Stardust-plaat van David Bowie. En There should be unicorns (een titel waarmee ze misschien zelfs mijn dochter zouden tot een luisterbeurt verleiden) is zo geschift én zo geniaal dat ik die grijns vermoedelijk de komende week niet meer van mijn gezicht krijg.
In diezelfde categorie zit de song waarin -het lijkt Samson en Gert wel- meer in het liedje zit dan je denkt: One night while hunting for faeries and witches and wizards to kill. De donkere dreiging wordt hier niet middels drones uitgedrukt maar is even beklemmend voor wie bereid is onder te duiken in het geschapen universum.
De single The castle (eerder al lied van de week) past eigenlijk best wel goed op dit album en is één van de makkelijkst toegankelijke nummers (en dus een verstandige singlekeuze). 
Het hele album gaat mij nog veel plezier verschaffen en in tegenstelling tot de eerder genoemde plaat, is dit wel iets om regelmatig te beluisteren.

Beluister hieronder het volledige album:

15 januari 2017

9T Antiope


9T Antiope is een duo uit Parijs, maar beiden zijn afkomstig uit Teheran. Nima Aghiani en Sara Bigdeli Shamloo maken muziek met echo's uit het verleden (folk die teruggrijpt op middeleeuwse tradities) én met een elektronische inslag die hun songs net ook heel modern maakt. Ze hebben net hun eerste EP uit, Of murk and shallow water.
In tegenstelling tot Ash Koosha (ook een Iraniër) hoor in de muziek geen verwijzingen naar de muzikale traditie van het land van herkomst. Er wordt net teruggegrepen naar middeleeuws aandoende folk, zij het dat een heel modern instrumentarium en samples die tot stand brengen. De sfeer van de EP is de hele tijd grimmig, donker en verontrustend. Als luisteraar krijg je geen moment respijt. Het is alsof je op een gevaarlijke tocht door een diep woud trekt op queeste en letterlijk achter elke boom gevaar loert. De stem van Sara verhult ondanks de helderheid niet welke rampspoed je op je weg kan aantreffen. Als in het afsluitende Edax er allerlei geluidjes vanaf halfweg het lied opduiken, brengen die geen geruststelling maar zijn ze het moderne equivalent van de oehoe in films die zich afspelen in nachtelijke bossen.

Beluister hieronder de volledige EP, die je via hun Bandcamp-pagina kan bestellen:

13 januari 2017

Sohn vs The xx



Twee bands die tegelijk heel verschillend zijn en toch gelijkenissen vertonen, hebben net een nieuw album uit. Sohn bracht Rennen uit en van The xx is sinds vandaag I see you beschikbaar. Ik luisterde naar beide platen en tracht beide platen de plaats te geven die ze voor mij verdienen.
Met The xx heb ik een moeilijke relatie. Ja, ik zag ze (vooral om mijn lief te plezieren) al eens live aan het werk en net als bij hun platen was het gevoel dubbel: ik kan horen dat het heel goed is, heel goed gemaakt, knap in elkaar zit, maar behalve in een enkele single kon de band mij nooit écht raken. Er hing een soort kilte over hun muziek, een afstandelijkheid die maakte dat ik er niet echt verbinding mee kreeg. Dat had ik dan wel meer bij de plaat die Jamie xx maakte met Gil Scott-Heron (We're new here). Zijn soloplaat, zo moet ik bekennen, heb ik dan weer onvoldoende beluisterd.
De single On hold verraste me echter want die is niet alleen steengoed, ik wil er ook telkens opnieuw naar luisteren. Eindelijk weet het trio me te raken, weten ze binnen te komen. De verwachtingen voor het nieuwe album waren dus hoger gespannen dan ik zelf omwille van mijn voorgeschiedenis met de band zou gedacht hebben. Ik had namelijk al gehoord en gelezen dat On hold echt wel een voorbeeld was van de nieuwe richting die ze op deze plaat zouden uitgaan.
Ook I see you laat me achter met een dubbel gevoel (al is het nu anders). Enerzijds vind ik de plaat in feite minder goed dan vooral het debuut: de nummers zijn niet altijd even goed opgebouwd, de spanningsboog zit niet altijd goed, sommige nummers zijn gewoon minder goed dan wat we van de band gewoon waren. Anderzijds: er zijn songs die aansluiten bij het vroegere werk, maar ze hebben nu ook wel een aantal liedjes die me net als On hold iets doen. Opener Dangerous is daar een voorbeeld van: de kilte en afstandelijkheid is minder groot dan voorheen. Het is ook een heerlijk uptempo-song en blijkbaar is The xx niet meer bang er zulke te maken. Het zou een mooie volgende single zijn... Kunnen ook mijn goedkeuring wegdragen: Say something loving en Lips. Het zijn vooral de tragere nummers (zoals Performance) die aan het euvel lijden dat me nooit helemaal won voor The xx.
Waarin Sohn gelijkt op The xx, is dat deze band zich ook van een heel moderne muzikale taal (met bleeps en beats) bedient om goeie "pop- en rocksongs" te maken. Ook op Rennen klinkt daarin zo veel warmte door dat ik opnieuw helemaal overstag ga, net als met voorganger Tremors. Al vanaf opener Hard liquor zit alles goed en word je de muziek ingezogen. Conrad klinkt als het logisch vervolg en verder vallen nog parels te rapen: titelsong Rennen, Proof, Still waters,...
Het tragere Dead wrong weet in tegenstelling tot een rustige xx-song wel mijn hart te veroveren. Het is erg moeilijk om de vinger te leggen op wat precies maakt dat Sohn wél mijn emoties weet te beroeren, maar telkens opnieuw is het duidelijk zo dat voor mij Sohn slaagt waar The xx faalt.
Wanneer ik beide platen aan mekaar afweeg, weet The xx me weliswaar meer dan vroeger te bekoren, maar toch steekt de nieuwe plaat van Sohn er bovenuit.

Beluister hieronder beide platen:


12 januari 2017

Hersencellen


Hersencellen is het samenwerkingsproject tussen muzikant Butsenzeller en dichter Gert Vanlerberghe. Ze brengen hun debuut We ploegen voort uit op Jezus Factory in de vorm van een cassette (+ downloadcode).
De combinatie van poëtische teksten en bevreemdende muziek werkt uitstekend in songs als Kubisme en het jazzy Saxmeisje . Het meer dan negen minuten durende Alle dieren sterven is een doodsreutel ondanks het "we ploeteren voort" maar wel één waarop het nog eenmaal goed dansen is. Nog meer dansbaar is Diamanten. Voor wie vette gitaren wil, is er ook nog Saboteer. Afgesloten wordt er met het onder het vel kruipende Het woud waarin de muziek een griezelige soundtrack vormt voor het verhaal dat verteld wordt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

11 januari 2017

Retro review: Robbie Robertson


In 1994 werd ik van mijn sokken geblazen door dit album van Robbie Robertson, samen met The Red Road Ensemble, en dus bedenk ik het graag met een retro review:

Wie al zo'n muzikale nalatenschap heeft als lid van The Band maar nog jaren te gaan heeft, zoekt misschien een andere muzikale richting om te tonen wat hij in zijn mars heeft. De indianenroots van Robbie Robertson vallen niet te loochenen in dit prachtalbum. De Mohicaanse afstamming liet hij voor het eerst (maar niet voor het laatst, want hij zou op Contact from the underworld of redboy deze weg nog verder bewandelen) bepalend zijn voor zijn muziek, in dit geval gemaakt voor de documentaire The native Americans. Ook zijn zoon en dochter mogen gastrollen vervullen op deze plaat.
Een grote verdienste van dit album is dat ze de clichés die we hebben van de muziek van de "indianen" ver overstijgt. Heel mooie samenzang (luister maar eens naar de vrouwen in Mahk Jchi (Heartbeat drum song) of het achtergrondkoor in Akua tuta) overheerst. Ik kende Robbie Robertson toen eigenlijk (solo) enkel van zijn hit Somewhere down the crazy river, een song die me altijd geïntrigeerd en ook wel een beetje geïrriteerd had met die heel kenmerkende stem. Die vocalen van Robbie komen mooier tot hun recht in een lied als It is a good day to die.
Toch zijn het vooral de mooie composities waarvoor deze plaat beter verdient dan tussen de plooien van de muziekgeschiedenis gewoon te verdwijnen. Luister maar eens goed naar een klassebak als Words of fire, deeds of blood of het erg modern aandoende Skinwalker.
Music for the native Americans is zo'n plaat waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde, maar eenmaal gehoord liet de plaat me nooit meer echt los. Af en toe grijp ik er nog eens naar terug en ze heeft zeker mijn waardering voor Robbie Robertson in belangrijke mate beïnvloed.  

Beluister hieronder het volledige album:

10 januari 2017

Kassett


Gavin Vanaelst is een student illustratie aan Sint-Lucas in Gent met muzikaal talent. Dat talent spreidt hij onder de naam Kassett tentoon op meerdere releases en sinds vorige week is daar ook het album Ocean memory bijgekomen.
You mag dan al een aardige opwarmer zijn, het feest voor de oren begint pas echt met het oosters aandoende Charme, waarop RIN de Japanse tekst brengt tegen een achtergrond van pulserende beats en hoge tonen. Het oosters sfeertje blijft ook aanwezig, zij het wat meer op de achtergrond, in de titelsong. Kassett speelt met geluiden en vervormt vocalen om tot effecten te komen die je niet altijd zou verwachten. Zo is Touch verrassend rustgevend hoewel je dat niet zou verwachten bij het tempo dat aangehouden wordt. Reckless abandon drijft dan weer op een kinderpianootje zoals we allemaal wel kennen uit onze vroegste kinderjaren, terwijl B.413 abstracte hiphop is zoals ik die vooral van DJ Krush ken. In Yugo baby herken ik dan weer een andere Japanner, Takkyu Ishino. Een schitterende buitenbeentje op deze plaat is dan weer Helena, een song die zich soms openvouwt als een bloem om meteen weer te sluiten.
De rode draad doorheen dit album lijkt toch Japan te zijn, waarvoor we vermoeden dat Kassett een uit de hand lopende fascinatie heeft. Als dat echter ook leidt tot platen als deze, vergeven we hem dat met plezier.
Beluister hieronder het volledige album:

09 januari 2017

Lied van de week: week 2 - 2017

Hard to admit - Tiny Legs Tim


Tim De Graeve, alias Tiny Legs Tim, is een jonge Gentenaar die prachtige bluesplaten maakt en binnenkort aan zijn discografie Melodium rag mag toevoegen. Dat is al zijn vierde langspeler en hij heeft intussen al ruimschoots zijn sporen verdiend. Je kan hem overigens regelmatig live aan het werk zien in Gentse cafés waar hij bluesimprovisaties speelt met bevriende muzikanten, of je kan ook naar één van zijn concerten gaan (zie hier).

Het album Melodium rag kan je hier alvast bestellen.

08 januari 2017

Gespot voor u: E


Ik ben altijd al gek geweest op Come, de band van Chris Brokaw, die ik ooit eens in Amsterdam live zag ter gelegenheid van de 20e verjaardag van hun album Eleven:eleven. Een ander belangrijk bandlid was Thalia Zedek, die net als Chris al heel wat muziek releaste na Come. Thalia Zedek heeft nu een nieuwe band, E, waarmee ze op tournee trekt en o.a. in de 4AD in Diksmuide te zien zal zijn. De band bestaat verder ook nog uit Jason Sanford (Neptune) en Gavin McCarthy (Karate).
Hun debuutplaat werpt me helemaal terug naar de tijd van gescheurde jeansbroeken, houthakkershemden en andere grunge-parafernalia, doch voegt er wat Tortoise-achtige math rock bovenop. Thalia klinkt een beetje als Kim Deal bij The Breeders. Deze plaat is een beetje verloren geraakt tussen de vele goie releases in 2016 doch is uw aandacht meer dan waard. Ordeel zelf en beluister hieronder het volledige album:

07 januari 2017

Gone Is Gone


Lang geleden dat we nog eens over een supergroep hebben mogen schrijven, maar dat is met Gone Is Gone zeker het geval. De band bestaat uit Troy Sanders, zanger-bassist van Mastodon, Troy Van Leeuwe, gitarist bij Queens Of The Stone Age, Tony Hajjar, drummer van At The Drive In en Mike Zarin, de stichter van het label Sencit Music. Na een ep vorig jaar hebben ze in de eerste dagen van dit jaar een debuutalbum op de wereld losgelaten: Echolocation.
De gitaren gaan hard, zeer hard, en wij schipperen tussen Kyuss en Soundgarden als voornaamste referentie om u een idee te geven van wat u mag verwachten bij beluistering. Ik kan alvast genieten van zowel het ingehouden Dublin als het helemaal uit zijn dak gaand Pawns. De band weet trouwens het hele album goed de afwisseling te bewaren tussen de verschillende ritmes en levert zo een evenwichtige plaat af.
Leuk detail: het album kan ook op cassette besteld worden...

Luister hieronder naar het volledige album:

06 januari 2017

Muzikale mailbox (13)

Buzz Rodeo
 
De Duitse artpunkrockband Buzz Rodeo brengt punkrock die herinnert aan de dagen dat ik het genre ontdekte langs de omweg van de grunge. Het trio doet me nog het sterkst denken aan bands als Fugazi en Shellac. Beluister hieronder hun meest recente album, Sports:




Jens Lekman

Over Jens Lekman schreef ik al eerder hier en hier. Deze Zweedse muzikant maakt muziek die het zoetste uit de pop naar boven haalt zonder aan de foute kant van de imaginaire lijn tussen kunst en kitch te belanden, wat toch een behoorlijke prestatie is. Eindelijk heeft hij een nieuwe single uit, What's that perfume that you wear? Op 17 februari verschijnt het album Life will see you now waaruit de song komt. Allerlei leuke weetjes over die plaat kom je hier te weten. De plaat alvast bestellen kan je dan weer hier.


Serge Bulot

Wie ervan droomt iets exclusiefs in huis te halen, kan zijn hart ophalen aan het slechts in 50 exemplaren beschikbaar cassettebandje van Serge Bulot, Les Légendes De Brocéliande. Wie minder elitair ingesteld is, kan het gewoon (hier) kopen omwille van de mooie muziek die je erop vindt. Deze cassette werd oorspronkelijk reeds uitgebracht in 1981 en is geïnspireerd op een mythisch bos dat ergens in Frankrijk zou moeten liggen, Brocéliande. Zijn aantrekkingskracht haalt het uit de band met koning Arthur. Serge Bulot componeerde en speelde elf (soms korte) liedjes die licht mystiek aandoen maar vooral eigenlijk nog best hedendaags klinken en tegenwoordig als soundscapes door het leven zouden gaan. Beluister hieronder het volledige album:

05 januari 2017

WRIP


Geen idee wiens idee het was om de debuut-EP te releasen op 31 december, doch qua in-alle-feestgewoel-niet-opgemerkt-worden kan dat tellen. De Californiërs van WRIP hebben op Easy swimmers vier songs verzameld die getuigen van een platencollectie vol surfpopplaten en van gitaarversterkers die vastgeroest staan op "echo" en "reverb". Vrolijk huppelt de titelsong voorbij eer we in Dirty laundry een verrassend bespiegelende band te horen krijgen. Ride the wave is als een roadtrip langs de Californische kust terwijl Space cowboy voorbijkruipt als een slak aan de marihuana. Het minste wat je kan zeggen van deze EP is dat het ritme erg afgewisseld wordt. De songs zijn best aardig en dus mogen ze uit de vergetelheid van oudjaar geplukt worden...

Beluister hieronder de EP die je kan bestellen aan een zelfgekozen prijs op hun Bandcamp-pagina:

04 januari 2017

Run The Jewels


Killer Mike en El-P doorzwommen al behoorlijk wat hiphopwatertjes vooraleer ze samen als Run The Jewels muziek uitbrachten. En ik geef toe, ik ben zware fan. Luister maar eens naar wat er al allemaal op het Definitive Jux-label verscheen waar minstens één van beiden de hand in had: Company Flow, Outkast,... Om dan nog te zwijgen van de andere acts op het door El-P opgerichte label: Aesop Rock, Cannibal Ox,... Ook de twee voorgaande platen van dit duo waren een schot in de roos. En er was hun bijdrage aan Nobody speak van DJ Shadow, vorig jaar nog een lied van de week
De digitale release van het album werd vervroegd naar de laatste week van 2016, de fysieke exemplaren verschijnen in de VS op 13 januari en bij ons de 20e. Gelukkig mag je de digitale versie gratis downloaden (hier) op hun website (of het album beluisteren op Spotify) zodat het al de hele week genieten is. Het gevaar bestond natuurlijk dat mijn verwachtingen te hoog gespannen waren. Gelukkig weet het tweetal me zelfs dan nog aangenaam te verrassen.
Klonk de band voorheen vooral militant ("Anger is an energy", zoals PIL al duidelijk maakte), dan lijkt er een vorm van humor en luchtigheid in geslopen. Het kan ook nuance zijn. Hoedanook worden de rhymes niet de hele tijd onze strot ingeramd. Nu ja, de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dat voorheen ook niet de hele tijd gebeurde, zelfs niet in aanwezigheid van Zack de la Rocha van Rage Against The Machine. Maar opener Down, samen met Joi, glijdt naar binnen als een suppo: het medicijn gaat er zachtjes in om eenmaal binnen zijn krachtige werking tentoon te spreiden. Ook Thieves! (screamed the ghost) laat zich van zijn verleidelijkste kant zien. Tunde Adebimpe van TV On The Radio mag er als gast rondstruinen. 
Des te harder komen songs als Hey kids (Bumaye) (waarop Danny Brown zijn herkenbaar stemgeluid leent), Panther like a panther (Miracle mix) (wat een geweldige aanwinst voor deze song is Trina toch) en Oh mama aan. Gelukkig worden ze afgewisseld met meer speelse elementen in 2100! and Talk to me.
De derde langspeler van Run The Jewels is daarmee gevarieerder geworden dan zijn voorgangers en weet tegelijk de woede van de zwarte gemeenschap te kanaliseren via muziek die een breder publiek zou kunnen bereiken (en dus des te doeltreffender kan worden). Vergis u echter niet, deze motherf*ckers zijn nog steeds kwaad, ze brengen het nu alleen nog beter onder woorden (en muzieknoten).    

Beluister hieronder het volledige album:

Liefdadigheid


In mijn stuk over Music For Life had ik het er al even over, dat we steeds meer verglijden van een maatschappij die solidariteit als basisprincipe hanteert en zorg voor de zwakkeren structureel inbouwt, naar een liefdadigheidssamenleving. De caritas is terug van (nooit?) weggeweest en net als vroeger gaat die gepaard met een moraliserende houding. Kijk maar naar het "incident" met betrekking tot de zogenaamde ondankbaarheid die voedselbanken ondervinden.
Beter dan dit stukje op Sociaal.net kan ik het niet verwoorden, maar ik kan het niet laten om hier toch even mijn eigen gedacht te zeggen...
Als zelfs de middenklasse klaagt over een oneerlijk beleid dat de kosten voor de "nodige besparingen" (daarover valt ook nog hartig te discussiëren) afwentelt op steeds dezelfden terwijl de sterkste schouders ongemoeid gelaten worden, hoeveel meer hebben mensen in armoede dan niet te klagen. Bovenop een repressief beleid en een veroordelend discours waarin het hun eigen schuld heet te zijn en ze zelfs vaak weggezet worden als profiteurs, zien we armoede toenemen: de armen worden armer en er komen meer armen bij. Hun problemen worden geridiculiseerd of geminimaliseerd (racisme is relatief, u weet wel) of ze worden zelf gecirminaliseerd. Intussen is de belangrijkste verwezenlijking (nu ja) van de bevoegde minister voor armoedebestrijding, Liesbeth Homans (N-VA), de 1-euromaaltijd, een typisch voorbeeld van liefdadigheid. Dat we de minister die de problematiek hoort te kennen en zou moeten kunnen uitleggen aan de bevolking, nog niet gehoord hebben over de "ondankbaarheid" van de armen om die mensen te verdedigen, is natuurlijk omdat haar eigen beleid er vooral één is van liefdadigheid, waarbij armen "dankbaar" horen te zijn voor wat ze doet en wat zij krijgen. Dat ze haar andere bevoegdheden (zoals huisvesting) niet aanwendt als hefboom om armoede te verlichten of te verbannen, wie moet daar eigenlijk dankbaar voor zijn?
Liefdadigheid, zo leert de geschiedenis ons (en is de Grote Roerganger geen historicus meer?), gaat altijd gepaard met een enorm verpletterend juk van moraliseren en superioriteit. In de negentiende eeuw heette het dat de armen maar hun geld niet moesten verkwisten aan de drank en dankbaar moesten zijn jegens de fabriekseigenaren die hun werk boden (slechtbetaald, tot groot profijt van die fabriekseigenaars, maar dat vergeten we met gemakt) en tegenwoordig moeten de armen dankbaar zijn voor wat de voedselbank hen voorschotelt en de weliswaar stigmatiserende (maar hey, laten we daar ook maar even aan voorbijgaan, ze moeten maar niet arm zijn hé) gunsten die ze krijgen... 
Als de mate van beschaving af te lezen valt aan de zorg voor de zwaksten, dan toont ook dit weer dat we verontrustend snel de verkeerde richting aan het afglijden zijn...

03 januari 2017

Lied van de week: week 1 - 2017

Snap je? - Yung Internet


Wie ook de nederlandstalige hiphopscene wat volgt (en gelukkig zit er zo iemand in de Indiestyle-redactie), weet dat Yung Internet, een bende uit Amsterdam, behoorlijk geschifte hiphop brengt. Die wordt vaak gekenmerkt door donkere beats en teksten. Ik denk dat ik de volgende weken hun vorig jaar verschenen album Dixiland eens wat meer ga beluisteren. Op een in essentie housetune laten ze hun kunnen zien met Snap je?, dat tegelijk bevreemdend en herkenbaar aanvoelt.

Lyrics:

[Hook: Yung Mau]
Snap je me wat ik bedoel? (Snap je me wat ik bedoel?)
Snap je me wat ik je zeg? (Snap je me wat ik je zeg?)
Snap je me wat ik bedoel? (Snap je me wat ik bedoel?)
Snap je me wat ik je zeg? (Snap je me wat ik je zeg?)

[Verse 1: Yelli]
Clonazepam, George Clooney
Bood ik haar aan maar die domme chick hoeft niet
Chap ik m zelf, gooi 'm in m'n smoel
Ik gooi er een hele boel, snap je me wat ik bedoel?

Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?

[Verse 2: Yung Mau]
Snap je me wat ik bedoel?
Snap je me wat ik je zeg?
Snap je me wat ik hier doe?
Snap je me hoe ik het leg?
Meezy F is zo gewoon gebleven
Ik ben lijkbleek ik ben overleden
M'n hoofd lijkt alsof 'ie is overreden
In je wasbak aan het overgeven

Snap je me wat ik bedoel?
Snap je me wat ik je zeg?
Snap je me wat ik hier doe?
Snap je me hoe ik het leg?
Snap je me wat ik bedoel?
Snap je me wat ik je zeg?
Snap je me wat ik hier doe?
Snap je me hoe ik het leg?

[Hook: Yung Mau]
Snap je me wat ik bedoel? (Snap je me wat ik bedoel?)
Snap je me wat ik je zeg? (Snap je me wat ik je zeg?)
Snap je me wat ik bedoel? (Snap je me wat ik bedoel?)
Snap je me wat ik je zeg? (Snap je me wat ik je zeg?)

[Outro: Yelli]
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?
Snap, snap, snap je me wat ik bedoel?

31 december 2016

Twintig parels per maand: december 2016


Net als vorig jaar kies ik voor de laatste parels van het jaar enkel uit songs van het aflopende jaar. Daarbij ga ik nu eens niet voor de voor de hand liggende toppers uit mijn eindejaarslijstje, maar voor andere pareltjes die een plekje in je hart en oor verdienen:
  1. Scheef - Eefje De Visser: het enige nederlandstalige nummer in deze afspeellijst komt van het begin dit jaar verschenen album Nachtlicht
  2. It means I love you - Jessy Lanza: voor de betere pop moet je bij Jessy zijn, getuige haar plaat Oh no die dit jaar verscheen
  3. Vroom vroom - Charli XCX: deze groep stond ook al in het lijstje vorige maand. Deze plek verdienden ze dankzij de uitstekende titelsong van de ep
  4. Air - SKY H1: Belgisch met wereldpotentieel
  5. Mudafossil - Ash Koosha: deze man komt uit Iran en als je goed luistert, hoor je dat ook in zijn muziek, die alle genres lijkt te overstijgen
  6. Instrument - Suuns: Suuns bewijst al enkele jaren dat ze heel interessante muziek maken, al blijven ze een beetje onder de/mijn radar en pikte ik hen nooit echt goed op. Misschien moet ik er eens werk van maken om hun back catalogue eens goed te beluisteren
  7. untitled 06 - Kendrick Lamar: Kendrick Lamar stond vorig jaar garant voor het beste album van het jaar. Het dit jaar verscheen untitled unmastered kon daar niet aan tippen, maar verdient langs deze weg alsnog uw aandacht
  8. Angels - Chance The Rapper featuring Saba: één van de interessantste rappers van het moment is zeker deze Chance The Rapper, wiens Coloring book weliswaar nog niet helemaal mijn verwachtingen inloste, maar toch enkele fraaie songs opleverde
  9. Broccoli - D.R.A.M. featuring Lil Yachty: nog meer fijne hiphop uit 2016
  10. It ain't safe - Skepta featuring Young L.O.R.D.: vorig jaar stond Skepta al tussen de twintig parels van december met Shutdown, ongetwijfeld het beste nummer van zijn dit jaar verschenen album Konnichiwa, maar deze mag er ook zijn...
  11. Limit kicks - Uphigh Collective: abstracte hiphop die aanschuurt tegen grime én Belgisch, toch wel één van de ontdekkingen van het jaar voor mij
  12. Reservoir - Warehouse: er staat ook nog wat indierock in deze lijst, met dit fijn nummer uit het album Super low van Warehouse
  13. Blur - LVL UP: één van de bands die de vrolijke terugkeer van slackermuziek en lofi lijkt in te luiden...
  14. Angel cum clean - Elvis Depressedly: zelden klonk een band zozeer als hun naam laat vermoeden, maar hey, het is wel een héél fijne single
  15. I have been to the mountain - Kevin Morby: en dat kan zeker ook gezegd worden van dit fijn liedje van Kevin Morby
  16. Drone bomb me - Anohni: ooit bekend als Anthony And The Johnsons, nu heerlijk terug als Anohni
  17. Drama - 18+: heel bijzonder plaatje, Collect van 18+
  18. Lank - Raveyards: ook al Belgisch en heel bijzonder. Dit lijkt me zeker een band om in het oog te houden
  19. 25 25 - Factory Floor: de betere electronica van een band die intussen ook al enkele mooie platen uitbracht
  20. We the people... - A Tribe Called Quest: we eindigen met hiphop van één van de bands die al heel lang in het genre meedraait. Net als De La Soul brachten ze dit jaar een heel fijn album uit, We got it from here... thank you 4 your service 
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

30 december 2016

Liederen van de week 2016

Dit waren de liederen van de week in 2016:
  1. Backk - Id!ots
  2. Goud - Bazart
  3. Absence - The Yukon Club
  4. Spectre - Radiohead
  5. Romeo - Chairlift
  6. Wide open - The Chemical Brothers featuring Beck
  7. The wheel - PJ Harvey
  8. Roller - Quilt
  9. My head is on too tight - together PANGEA
  10. Hours - Astronaute
  11. Reminder - Moderat
  12. The winding - Fence
  13. Where are you now? - Royal Blood
  14. Get out - Frightened Rabbit
  15. Harbour the feeling - Yak
  16. Changes - Charles Bradley
  17. If this tour doesn't kill you, I will... - PUP
  18. A hundred ropes - Minor Victories
  19. Wedding singer - Modern Baseball
  20. Shutdown - Skepta
  21. No problem - Chance The Rapper featuring 2 Chainz en Lil Wayne
  22. The catcher - Uncle Wellington's Wives
  23. War horse - Black Box Revelation
  24. One way glass - Innerspace Orchestra
  25. Nobody speak - DJ Shadow featuring Run The Jewels
  26. My children - Ignatz
  27. Tiny - Dinosaur Jr
  28. Pearls - AVI ON FIRE
  29. Life itself - Glass Animals
  30. Drinkee - Sofi Tukker
  31. Come near me - Massive Attack featuring Ghostpoet
  32. Famous - Kanye West
  33. A living human girl - The Regrettes
  34. Enjoy the fall - The Strzebonsky Noizescene
  35. Een mooie tijd - Maurits Pauwels
  36. Septembre - La Femme
  37. Jesus alone - Nick Cave And The Bad Seeds
  38. Stars - Abi Reimold
  39. We finally pushed through - DVKES
  40. When it rain - Danny Brown
  41. Summer avalanche - Krankland
  42. Prima donna - Vince Staples featuring A$AP ROCKY
  43. Beating heart - Hydrogen Sea
  44. The castle - Flaming Lips
  45. Someone to lose - Wilco
  46. Donald's wig - Coldcut
  47. You want it darker (Kalkbrenner remix) - Leonard Cohen
  48. On hold - The xx
  49. Love sick - Bettie Serveert featuring Peter te Bos
  50. Elegy - Leif Vollebekk
  51. Hal9000 - Mister And Mississippi
  52. Way we won't - Grandaddy
Voor het eerst is er geen enkele artiest die tweemaal voorkomt in de jaarlijst. De song van het jaar is voor mij toch wel Famous van Kanye West.



Beluister hieronder alle nummers (met uitzondering van Stars van Abi Reimold) in deze afspeellijst:

Beste albums van 2016: van 10 tot 1

De opgebouwde spanning bereikt vandaag haar hoogtepunt. Dit zijn de tien beste albums van het jaar:

10. It's the big joyous celebration, let's stir the honeypot - Teen Suicide



Fantasierijke en speelse lo-fi in de traditie van Pavement, Sebadoh, Daniel Johnston,... vind je op deze plaat waar de vaart er goed in blijft zitten.


9. A moon shaped pool - Radiohead



Ook deze plaat van Radiohead bleek weer een groeiplaat. De band zorgt al enkele decennia voor topmuziek en ook al scoren ze geen hits meer, ze blijven bij de absolute top behoren.


8. Cardinal - Pinegrove



Pinegrove klinkt zeurderig en toch weer niet, houdt de slackertraditie in ere en weet te ontroeren door een soort indie-eerlijkheid die verloren gewaand was. Van alle platen die teruggrijpen naar die lo-fi sound van de jaren negentig, weten deze muzikanten er het best een eigen smoel aan te geven en een hoogstaand album af te leveren.

7. Skeleton tree - Nick Cave And The Bad Seeds



Aanvankelijk dacht ik hiermee de plaat van het jaar in handen te hebben maar na enkele weken luisteren viel me op dat Nick Cave voor het eerst in lange tijd er niet in slaagt om me van de eerste tot de laatste noot bij de keel te grijpen. Nochtans gaat de plaat heel diep. En er staan weer hemels mooie songs op. En toch... er is iets aan dit album dat het net iets minder beklijvend maakt dan de vorige. En dus moet mijn favoriete artiest in deze lijst nog zes anderen laten voorgaan.

6. Alive - Amenra



Dit is het enige live-album in deze lijst maar het verdient zijn plaats zeker, gezien de prachtige uitvoering van de nummers en de cover van Het dorp van Zjef Vanuytsel behoort tot de absolute covertop. Het is bijzonder verrassend om een band als Amenra te horen met kleinkunst maar het wérkt!

5. The killing horizon - De Portables



De beste Belgische plaat is afkomstig van De Portables, die eindelijk nog eens nieuw materiaal uitbrachten. Muziekstijlen en -genres worden overboord gegooid en gemengd als was het allemaal één pot nat. De band slaagt erin spannend te klinken, intrigerend, vakbekwaam en vernieuwend. Dit is geen jazz in de klassieke zin van het woord maar de geest van het genre waait door alles wat ze hier spelen. Het is een plaat voor 's morgens, 's middags, 's avonds én 's nachts.

4. Malibu - Anderson .Paak



Het jaar was nog maar net begonnen en ik was nog vrolijk aan het nagenieten van Kendrick Lamar, die de beste plaat van 2015 maakte, toen daar ineens Anderson .Paak zijn Malibu dropte. Het was een bom van bijna hetzelfde kaliber als To pimp a butterfly. Van de opener The bird (een ode aan jazzlegende Coltrane) tot het heftige Come down, het is smullen en duimen en vingers aflikken.

3. Blackstar - David Bowie



Dode legendes, deel 1: David Bowie stierf toen deze plaat nog maar net uit was. Zijn geest en het nieuws van zijn dood overschaduwden de plaat, waardoor je onwillekeurig anders moest luisteren naar Blackstar. Ik hoorde de plaat gelukkig al voor dat nieuws me bereikte, zodat ik kan zeggen dat mijn gevoel dat onrust en rusteloosheid overheersen, niet beïnvloed is geraakt erdoor.

2. You want it darker - Leonard Cohen



Dode legendes, deel 2: ook Leonard Cohen verliet ons voor altijd nadat hij nog één album op de wereld had losgelaten. Vreemd genoeg lijkt ook hier de naderende onheilstijding al in de kiem aanwezig. Dit is voor mij zijn beste plaat naast I'm your man.

1. The life of Pablo - Kanye West



Ik maak een duidelijk onderscheid tussen de mens Kanye West en de artiest Kanye West. De eerste is een megalomane egotripper met meer dan één hoek af die zich in de vreemdste bochten lijkt te wringen om toch maar aandacht te krijgen (zoals zijn bezoek aan Donald Trump onlangs). Zijn ego verplettert zijn vermogen tot empathie. Maar de artiest Kanye West moet zowat de geniaalste van zijn tijd- en genregenoten zijn. De manier waarop hij de hiphop herfdefinieert bij elke plaat is uitzonderlijk. 
The life of Pablo markeert ook het einde van een tijdperk waarin je je muziek in fysieke vorm kocht: lp's of later cd's. Ik hou er wel van om ze vast te houden, de hoes te bekijken, de plaat op te leggen of het schijfje de cd-lader in te schuiven. Maar via Tidal (lange tijd enkel via die weg zelfs) en Spotify kan je het album weliswaar streamen, maar omdat West geen definitieve versie wou loslaten, werkte hij zijn plaat voortdurend bij. Intussen is de plaat wel àf, maar nog steeds niet fysiek verkrijgbaar, wat ik heel jammer vind. 
Waarom staat dit album op 1 in deze lijst? Omdat niemand er dit jaar beter in geslaagd is om werkelijk élk nummer essentieel te laten zijn op zijn plaat. Er is niet alleen de variatie, de indrukwekkende lijst muzikanten die op één of andere manier meegewerkt hebben aan deze plaat, de fantastische productie, de opeenstapeling van schitterende songs, maar meer nog zou dit album niet langer hetzelfde zijn wanneer je ook maar één song, hoe kort en onbeduidend hij ook moge lijken, zou weglaten. Die korte songs vormen vaak de noodzakelijke inleiding voor wat volgt en uiteindelijk trekt Kanye West je zijn eigen wereld binnen waar je als Sjakie in de chocoladefabriek met grote ogen rondkijkt.

Hieronder kan je een selectie horen van nummers uit elk van de tien beste albums van het jaar, met uitzondering van De Portables (hun album staat niet op Spotify):

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.