11 december 2016

Tricky


De opener I'm not going was nochtans heel veelbelovend voor de nieuwste plaat van Tricky, maar die blijkt uiteindelijk toch iets te wisselvallig om in het rijtje van zijn beste platen te mogen staan tussen absoluut meesterwerk Maxinquaye en albums als Pre millenium tension en Blowback.
Zijn optreden op Leffingeleuren mag dan al op sommige vlakken teleurstellend geweest zijn, ik kan de wispelturige muzikant best wel pruimen en ben hem altijd wel een beetje blijven volgen, al slaagt hij er amper nog in veel media-belangstelling te wekken. Dat Tricky binnen de krijtlijnen van zijn muzikaal universum dat allang ruimer dan triphop gaat tot bijzonder mooie songs in staat is, blijft hij telkens bewijzen, al is het jammer dat zijn platen ook vulsel bevatten dat zijn kunde oneer aandoet. Het beste wat je dus kan doen, is zelf je mini-album samenstellen door enkele songs te selecteren, te weten: I'm not going, Hero, Beijing to Berlin, Boy en Necessary.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

10 december 2016

Vijf boeken en albums om 'Cher ami' van Yuko te begrijpen


Je kan gerust stellen dat Cher ami een totaalproject is. Het bestaat immers uit vier delen: stripverhalen van Joost Wynant met telkens een andere tekenaar over drie dieren (Jacky de aap, Stubby de hond en Jenny de olifant) die vochten in WO I, een tekst met historische duiding, een album van Yuko en ook nog een voorstelling die het land doorkruist. De drie eerstgenoemde aspecten zijn mooi verzameld in boek + cd Cher ami. Ode aan de dieren in de Eerste Wereldoorlog en kan je thuis savoureren. Voor het vierde deel moet je echter het warme nest verlaten. Om deze bijzondere uitgave alle eer aan te doen, zochten wij boeken en albums die als referentiepunt kunnen dienen:


1. Maus – Art Spiegelman

In deze graphic novel worden alle menselijke figuren in het verhaal van de Holocaust voorgesteld als dieren: Joden als muizen, Duitsers als katten, Amerikanen als honden… Art Spiegelman zorgt door het voorstellen van mensen als dieren voor genoeg afstand tussen lezer en personages om het verhaal “verteerbaar” te maken. Hij schrikt je daardoor niet meteen af terwijl hij je confronteerd met de gruwel en onmenselijkheid van de jodenvervolging. In dit boek wordt net op omgekeerde wijze de gruwel van oorlog getoond: door dieren als mensen voor te stellen. De drie dieren worden soldaten in een woordeloos stripverhaal. Zelfs de meer primitieve en kinderachtige tekenstijl gehanteerd door Roman Klochkov voor het verhaal over de olifant ontkomt niet aan het fenomeen dat je als lezer door de chaos en de wegvallende grenzen tussen mens en dier voluit in het gezicht geslagen wordt door de gruwelijke realiteit van oorlog.


2. Animal farm – George Orwell

Ook in Animal farm van George Orwell zijn dieren als metafoor voor menselijk gedrag en menselijke interacties het hoofdpersonage. Orwell wou met wat je met gemak een sleutelroman kan noemen duidelijke politieke standpunten innemen en een maatschappelijk mechanisme (omtrent macht) blootleggen. Het mag dan niet expliciet de bedoeling zijn van de auteurs van Cher ami om een politiek standpunt in te nemen, ze ontkomen er niet aan. Een maatschappelijk fenomeen als oorlog krijgt door de bijzondere invalshoek en de historische duiding in het tweede deel een scherpe analyse toegemeten. Vooral wanneer de diverse functies van de dieren in de eerste wereldoorlog aan bod komen, worden achterliggende mechanismen om mensen te overtuigen tot het vechten in een oorlog, haarfijn blootgelegd.


3. Lament – Einstürzende Neubauten

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de start van WO I zetten de Duitse geluidskunstenaars van Einstürzende Neubauten hun tanden in allerlei bizarre feiten en invalshoeken met betrekking tot die grote wereldbrand. De keuze van Cher ami om te focussen op een weinig bekend aspect ligt in het verlengde daarvan. Pittig detail: in de song Der Beginn des Welkrieges 1914 (dargestellt unter Zuhilfenahme eines Tierstimmenimitators) vertellen de Duitsers het verhaal van de twééde wereldoorlog door middel van dieren en diergeluiden.


4. Long sleeves cause accidents – Yuko

Het album dat Yuko bij dit boek maakte, valt niet te begrijpen als je de evolutie die de band doormaakte onvoldoende kent. Daarom is teruggrijpen naar hun recenste reguliere album (uit 2014) meer dan nuttig. De postrock die door beide albums sluimert heeft zo veel raakvlakken dat je met recht en rede kan zeggen dat Cher ami in het verlengde ligt van zijn voorganger. Vergelijk Dive! uit 2014 met Cold mice uit deze plaat en je kan niet om de parallellen heen. Eenzelfde treurnis in de stem en in de instrumenten sleept beide liedjes voort. Ook wanneer de band rond Kristof Deneijs vrolijker klinkt zoals in Quiet house, is de vergelijking met pakweg Justine part 1 uit de voorganger niet veraf. Cher ami laat dan niet zozeer een nieuw Yuko horen, maar legt het sjabloon van de meest recente versie van het viertal over een bijzonder intrigerend verhaal om daarmee aan de slag te gaan.


5. Let your hands be my guide – Chantal Acda

Als we bij deze plaat toch aan iemand anders moeten denken, is het nog het meest aan het solodebuut van Chantal Acda. Niet zozeer, hoewel ook, de breekbaarheid van die plaat vinden we terug in Cher ami, het is vooral eenzelfde sfeer die doorheen beide platen sluimert. Omzichtigheid is misschien wel het woord dat het best omschrijft hoe op beide albums de thema’s benaderd worden. Ze worden niet meteen met beide handen aangepakt, wat Chantal Acda meer doet in opvolger The sparkle in our flaws. Ze worden verkend, er wordt omheen gelopen met aandachtig turende blik, er wordt met een stok vanop een veilige afstand gepord en ten slotte wordt met handschoenen aan het onderwerp vastgenomen.

Je kan dit blogstukje ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album dat bij Cher ami hoort:

Gelezen (95)

Stil de tijd: pleidooi voor een langzame toekomst - Joke J. Hermsen


Joke J. Hermsen tracht in dit boek door een filosofische benadering op zoek te gaan naar hoe we tijd anders kunnen beleven op een manier die meer kwaliteit aan ons leven geeft. Daarbij steunt ze heel erg op de ideeën van Henri Bergson die een verschil maakt tussen de tijd als lineair gegeven die eigenlijk een afspraak is en de innerlijk beleefde tijdservaring. Met uitstapjes naar allerlei auteurs, maar verrassend genoeg niet naar Jacques Lacan, die Freuds theorieën op zo'n manier herformuleerde en aanvulde dat dit goed zou passen in dit bestek, laat ze in een niet altijd even vlot leesbaar boek een heleboel nieuwe inzichten op de lezer los. Al zijn die inzichten misschien niet zo nieuw als je zou denken, maar eerder ergens aanwezig in de diepten van de ziel en hoeven ze alleen maar wakker gemaakt te worden...


Nummer 11 - Jonathan Coe




Heel leuk en goed geschreven boek dat bijzonder maatschappijkritisch is zonder belerend te zijn.  Jonathan Coe plaatst allerlei verhalen waarin als een detail steeds hetzelfde nummer (11) terugkeert tegen de context van het Verenigd Koninkrijk van het laatste decennium. Startpunt van het boek is de zelfmoord van de voor Tony Blair (in volle Irakcrisis) erg kritische David Kelly, de VN-wapeninspecteur die zijn bewering dat Saddam Hoessein over massavernietigingswapens beschikte, herriep. Hij werd daardoor meteen persona non grata. Voor Coe markeert dit het begin van het doorprikken van de bubbel van vertrouwen in het maatschappelijk en politiek bestel. De auteur is trouwens een duidelijke tegenstander van een neoliberale poltiek, iets waarin ik hem enkel gelijk kan geven. Het is enkel jammer van het wat magisch-realistisch einde, anders is dit een zeer geslaagd boek.



Postkantoor - Charles Bukowski





Het duurde even eer ik de smaak en het ritme te pakken had van deze rauwe roman. Toch is het best een goed boek (niet meteen dé klassieker die ik verwacht had, maar wel goed). Charles Bukowski beschrijft een leven dat laveert tussen zuipen, neuken en gokken enerzijds en onmenselijk hard moeten werken bij de Amerikaanse posterijen anderzijds.



De broederschap van de druif - John Fante



John Fante schreef een heel mooi boek over vaders en zonen, over families, over werken en drinken, over loyauteiten en liefde... In een meeslepend verhaal lezen we hoe een zoon van Italiaanse migranten zijn eigen leven probeert te leiden maar toch met zoveel touwen aan zijn familie gebonden is dat die op die op één of andere manier toch heel bepalend is voor hoe hij zijn leven inricht. 

Van mij valt niks te leren - Peter Buwalda


Bundel columns en één kort verhaal van Peter Buwalda, de schrijver van Bonita avenue. Qua vorm vaak mooi maar inhoudelijk nogal wisselvallig. Buwalda wil soms té grappig zijn en soms gaat de column ook niet echt ergens over of wil hij nét teveel ineens vertellen.

09 december 2016

Matt Harlan en Rachel Jones


Matt Harlan bracht dit jaar een plaat uit met Rachel Jones, zijn vrouw. Voor wie zijn rootsplaten graag rustig, bedaard en van hoge kwaliteit heeft, is dit het moment om de oren te spitsen.
De opener en tevens titelsong zet de meteen de standaard. Beide stemmen vullen elkaar perfect aan en het gitaarspel van de Texaanse singer-songwriter is onberispelijk. Op deze plaat is de instrumentatie meestal akoestisch en dat maakt deze plaat tot een uitstekende gezel bij het haardvuur (als dat maar mag van het Gentse stadsbestuur!).
Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

08 december 2016

The Prettiots


Het was in een nummer van NME eerder dit jaar dat ik al over deze plaat las en het was in de bib dat ik de cd vond en uitleende. Daar heb ik geen spijt van gehad, Funs cool van The Prettiots is de grappigste plaat die ik in tijden heb beluisterd.
De hoes laat een collegerockplaat vermoeden maar dat is slechts een deel van het verhaal. Want hoewel het vrouwelijk duo uit Brooklyn afkomstig is, klinken ze bijwijlen behoorlijk Brits (en doen ze me denken aan The Beautiful South). Dat is al meteen het geval in opener 18 wheeler. Of wat te denken van (altijd grappig!) de song over alle voormalige liefjes: Boys (that I dated in high school)? Zelden zo gelachen!
Net iets langer dan een half uur duurt deze plaat en dan hebben we poppy pareltjes als Dream boy, een dromerige ballad als Anyways en indierock met Suicide hotline achter de kiezen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

07 december 2016

Lied van de week: week 48 - 2016

Love sick - Bettie Serveert featuring Peter te Bos
 

Bettie Serveert euhm... serveert al sinds Palomine prachtalbums en prachtsingles en blijft doorgaan alsof de grunge even springlevend is en een stevige Nederlandse poot behoeft. Op de nieuwe single van het pas verschenen Damaged good speelt Peter te Bos mee, die je kan kennen van Claw Boys Claw.

Je kan het nieuwe album Damaged good hier bestellen.

Lyrics:

So you'd rather go blind
Standing on the edge for the umpteenth time
Are you losing your mind?
Coiled up like a spring that will snap in time


You get off on every thrill
If you don't fall, your body will


You're a love sick babe
Right down to your shoes
A love sick babe
Like a positieve blues
Like a sweet cascade, but you're so afraid
To be in love, sick babe


So you're stuck in a dream
See yourself right down on your knees
Like a monkey machine
Saying that you're oh-so willing to please


Senses fly with toed off shoes
And hell has turned its back on you and


You're a love sick babe
Right down to your shoes
A love sick babe
Like a positive blues
Like a sweet cascade, but you're so afraid
To be in love, sick babe


So afraid, make no mistake
'Cause this is love, sick babe

Kanye West


Ik heb er heel lang niet durven aan beginnen en daar ben ik uiteindelijk wel blij om. De nieuwste (intussen al een half jaar of langer oud) van Kanye West, The life of Pablo, liet mij lange tijd vooral in verwarring achter. Het ene moment vond ik het een schitterende plaat (althans grotendeels), het andere moment een megalomaan project dat kapseist door zijn eigen gewicht. Pas de laatste weken lukte het me om de plaat echt goed en grondig te beluisteren en echt bij me naar binnen te laten komen.
Er is ongetwijfeld iets dat Kanye West voor mij in eerste instantie moeilijk te verteren maakt. Zo was Yeezus ook al meer dan een jaar uit toen ik dat album aandachtig beluisterde en er weg van was. Misschien zitten zijn platen wél te vol om niet overspoeld te worden. Je hebt even tijd nodig om te wennen aan de overvloed eer je die ten volle kan appreciëren.
Na een tijdje besef je als luisteraar immers dat elke noot, elk fragment, hoe kort of lang ook, zijn plaats heeft in het geheel en niets staat er zomaar toevallig of -erger nog- als opvulling. Daarom is deze plaat een lange trip van hoogtepunt naar hoogtepunt. Singles als Famous en No more parties in L.A. wedijveren met songs als (Father stretch my hands) Pt. 2, Highlights, FML, Wolves, 30 hours en Facts (Charlie Heat version) om de beste te mogen zijn. De inleidende nummers, zoals Father stretch my hands pt. 1 bij Pt. 2 en Low Lights bij Highlights hebben een heel belangrijke functie op de plaat. Zonder zou toch niet hetzelfde zijn... I love Kanye West - de titel alleen al gaf me een slecht voorgevoel - blijkt niet een lofzang ter ere van zichzelf te zijn maar zegt enkele raken dingen over faam en verwachtingen. En dan heb ik nog niets gezegd over de details in de plaat die verrassen. Waar geluidjes nog een gimmick waren bij Gravediggaz op Dangerous Mindz, is dat stadium al lang verlaten wanneer een gsm rinkelt op 30 hours
The life of Pablo is een plaat waarin je moet verdrinken, die je de kans moet geven je te verzwelgen, het is een parallelle wereld waarin je moet vertoeven met achterlaten van alles wat je in deze wereld bindt. De diversiteit is er minstens even groot als op deze planeet en wie bereid is voorbij het ego en de verhalen rond Kanye te kijken, maakt kennis met het (voorlopige? definitieve) magnum opus van een geniale muzikant, die hiphop niet alleen buiten zijn grenzen heeft laten groeien maar die een heel eigen definitie hanteert en introduceert.

Je kan het album hieronder volledig besluiteren:

30 november 2016

Twintig parels per maand: november 2016


Voor de gezellige winteravonden die eraan zitten te komen, hebben we onze maandelijkse portie parels voor u:
  1. t.m.l. - Flying Horseman: de opener van Twist, het prachtige tweede album van de band rond Bert Dockx, mag deze maand openen
  2. Lion's heart - Lyenn: de Vlaamse, ondergewaardeerde Lyenn bracht dit jaar een nieuwe plaat uit, Slow healer
  3. The other way (live) - Chantal Acda: een prachtige live-versie van deze song uit The sparkle in our flaws is terug te vinden op het live-album Live in Münster
  4. Interrupted - Lambchop: mijn review van hun nieuwste deed me teruggrijpen naar What another man spills uit 1998, dat geopend wordt door deze song
  5. Pyramid song - Radiohead: Amnesiac van Radiohead telt enkele wonderbaarlijk mooie liedjes waarvan dit mijn persoonlijke favoriet is
  6. Warrior - Vuurwerk featuring Sylvie Kreusch: met behulp van de zangeres van Soldier's Heart (en Warhaus) zorgt Vuurwerk hier voor... nu ja, vuurwerk hé
  7. Encounter - Oaktree: de Antwerpse Adriaan De Roover maakt als Oaktree prachtige muziek die in dit lijstje niet mag ontbreken. Hij bracht dit jaar Dust uit waarop je deze song kan terugvinden
  8. Hang on to your ego - Frank Black: uit het solo-album van de Pixies-zanger uit 1993 komt deze fijne Pixies-achtige cover van een Beach Boys-song die uiteindelijk op de definitieve versie van Pet sounds andere lyrics en een andere titel zou krijgen
  9. Primadonna - Marina And The Diamonds: we verzeilen met Marina And The Diamonds volop in popwateren maar als de kwaliteit zo hoog ligt, kan dat geen kwaad
  10. Break the rules - Charlie XCX: dat geldt al evenzeer voor deze fijne song van Charlie XCX, uit haar vorig jaar verschenen Sucker, een plaat die ik toen schromelijk over het hoofd zag
  11. Let eat all Vanbrook - Luke Slater: net voor de milleniumwende bracht Luke Slater Wireless uit, een technoplaat die uw aandacht meer dan verdient en waaruit destijds deze single getrokken werd
  12. Them can't conquer rasta - I-Roy: het tempo mag een stuk omlaag met dit prachtig staaltje dub
  13. Pick up the dub - Tappa Zukie: de hoes van In dub intrigeerde me destijds zodanig dat ik besloot deze cd eens uit te lenen in de bib. Ik was meteen verkocht aan de dub van Tappa Zukie
  14. Twentytwofourteen - The Album Leaf: bijna zes minuten zuivere schoonheid worden hier geserveerd
  15. Svefn-g-englar - Sigur Rós: in 1999 sloeg het blauwe album met de foetus op de hoes in als een bom van de stilste soort. Zelden voorheen had ik zulke breekbare, stille muziek gehoord die zo meteen wist te betoveren. Ik leg deze plaat nog graag regelmatig op en vooral deze song springt er voor mij echt uit
  16. Set out to discover - Rue Royale: het blijft mijn lievelingssong van dit duo
  17. Layla - Derek And The Dominoes: Eric Clapton op zijn best
  18. Stone in - Guru Guru: krautrock uit 1970
  19. Archangel thunderbird - Amon Düül II: nog meer krautrock van één van de meest legendarische bands in het genre
  20. Instinct - Dedekind Cut: we eindigen deze maand met een nieuwe song uit een plaat die intrigeert maar waarvan ik de hype bij mijn Indiestyle-collega's niet helemaal begrijp. Niettemin is dit een fijne song
Beluister hieronder volledige afspeellijst:

25 november 2016

Lied van de week: week 47 - 2016

You want it darker (Kalkbrenner remix) - Leonard Cohen


Het was aanvankelijk wennen maar na enkele beluisteringen was ik verkocht: de remix die Paul Kalkbrenner maakte van het titelnummer uit het nieuwe (en laatste) album van Leonard Cohen mag er zijn! Hij voegt aan de dreiging een modernere toets toe en zo wordt die feitelijk nog intenser.

Je kan het album You want it darker hier kopen. De remix kan je hier kopen.

Lyrics:

If you are the dealer, I'm out of the game
If you are the healer, it means I'm broken and lame
If thine is the glory then mine must be the shame
You want it darker
We kill the flame
Magnified, sanctified, be thy holy name
Vilified, crucified, in the human frame
A million candles burning for the help that never came
You want it darker
Hineni, hineni
I'm ready, my lord
There's a lover in the story
But the story's still the same
There's a lullaby for suffering
And a paradox to blame
But it's written in the scriptures
And it's not some idle claim
You want it darker
We kill the flame
They're lining up the prisoners
And the guards are taking aim
I struggled with some demons
They were middle class and tame
I didn't know I had permission to murder and to maim
You want… 
Hineni, hineni
I'm ready, my lord
Magnified, sanctified, be thy holy name
Vilified, crucified, in the human frame
A million candles burning for the love that never came
You want it darker
We kill the flame
If you are the dealer, let me out of the game
If you are the healer, I'm broken and lame
If thine is the glory, mine must be the shame
You want it darker
Hineni, hineni
Hineni, hineni
I'm ready, my lord
Hineni
Hineni, hineni
Hineni

16 november 2016

Nieuwe single Soulwax


Het was al een hele tijd geleden (acht jaar, naar ik ergens las) maar eindelijk heeft Soulwax nog eens een échte nieuwe song op de wereld losgelaten. Er was al de soundtrack van Belgica natuurlijk waaraan ze meewerkten, maar dit is toch echt wel een Soulwaxsong en het is er meteen één van meer dan acht minuten, die weten te bekoren.

Je kan de single hier gratis downloaden op hun site.

15 november 2016

Lambchop


Er hoeft nauwelijks iets te veranderen aan de sound van Lambchop. Sinds halfweg de jaren negentig brengt deze band uit Nashville rond spilfiguur Kurt Wagner country die het populaire genre ver overstijgt. Waar gladde jongens hele stadions vullen met muziek die over een brede snelweg passeert, kiest Wagner voor trage wegels, olifantenpaadjes en af en toe een zelf door het struikgewas gehouwen weggetje. De evolutie zit hem dan ook in de details en Flotus, het twaalfde album al, is als schuifelen op een tegel; de comfortzone wordt niet verlaten doch de tegelranden worden voortdurend opgezocht.
Je kan het al horen in de eerste song op deze plaat. In care of 8675309, dat afklokt op meer dan elf minuten, laat een licht vervormde stem horen. Het gebruik van de vocoder is wellicht de meest opvallende wijziging aan het concept en vormt dit keer de twist die deze langspeler zijn eigen gelaat geeft. Helemaal onverwacht is dit niet aangezien Kurt vorig jaar in een nevenproject al met electronica experimenteerde. Toch leidt dit bij de Amerikanen niet tot een grote stijlbreuk. Flotus is niet de Kid A of (recenter) de 22, a million die Lambchop richting een nieuw tijdperk katapulteert. Dit album verbreedt het spectrum waarbinnen de groep zijn karakteristieke muziek vorm kan geven en houdt de band niet enkel voor de trouwe fans interessant. Wie nu pas Lambchop ontdekt, hoort muzikanten die met beide voeten in het heden staan. Tegelijkertijd zitten alle elementen van de vroegere platen er subtiel in verwerkt en kan je zonder problemen je ontdekkingsreis in hun oeuvre hier beginnen.
Niet alleen de opener geldt als sleutelsong, ook afsluiter The hustle, die het kwartier ver overschrijdt, mag zich die eer toemeten. Waar de eerste song de draad met het verleden nog stevig vasthoudt, overheerst hier wel het gevoel dat je een nieuwe wereld ingezogen wordt. De lange intro culmineert in een lied dat de spanningsboog in eerste instantie verder onderhoudt. Het klassieke middendeel (zang met refrein) is hier kort gehouden waarna een exploratie van de muzikale ruimte begint die bepaald wordt door melodielijn en ritme van de intro. Het is alsof Wagner en zijn kompanen ons een kamer binnenleiden, we na het rondblikken een korte uitleg krijgen over de functie ervan en daarna gewoon vanuit alle standpunten mogen ervaren welke mogelijkheden ze biedt.
Als vanouds worden songs als JFK, Howe en Writer gedragen door de verhalende manier van zingen en de rustige muziek die nooit opdringerig z’n verhaal vertelt. De gebruikte elektronica ondersteunen dat robuust geraamte en vergroten de impact. Nauwkeurige beluistering laat zoals we dat al bij deze band gewoon zijn, hele mooie details horen: een rijk arrangement en subtiliteiten die je niet meteen had opgemerkt. Toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat Lambchop voorheen ons stilaan overal in hun universum hadden rondgeleid en dat ze nu een deur hebben geopend naar een geheime kelder. Zelf doen ze in feite nog steeds hun zelfde ding, alleen is de akoestiek er anders, zijn er nieuwe kansen te benutten en wordt een nieuw perspectief toegevoegd aan het oeuvre. Je wordt nog steeds verondersteld in alle rust en concentratie de muziek tot je te nemen en herhaaldelijk af te dalen tussen de noten, bruggen, pauzes, maten en ritmes. Als beloning krijg je variaties die je niet had verwacht.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

09 november 2016

Lied van de week: week 46 - 2016

Donald's wig - Coldcut




Na 10 jaar brengt Coldcut nog eens nieuw werk uit. Eind november verschijnt de ep Only heaven. De titelsong gaven ze al iets eerder vrij, nu is er ook Donald’s wig. Daarop horen we Roses Gabor, wiens stem al opdook bij onder meer Gorillaz (Dare), Shy FX en SBTRKT. Als vanouds weet Coldcut een opwindend dance-bedje te spreiden voor de gastvocalist. De song is ingenieus opgebouwd rond de zang en invloeden van dubstep en drum ‘n bass zijn duidelijk merkbaar. Het Londense duo toont hiermee na dertig jaar nog steeds meer dan relevant zijn.

Je kan de ep hier alvast bestellen.
Dit nummer maakte ook deel uit van deze plonsjes op Indiestyle.

03 november 2016

Nieuwe single The Shins


Je zal als band maar een single als Phantom limb op je palmares staan hebben. Hoe evenaar of – beter nog – overtref je dat ooit? Het probleem is gekend bij het vijftal The Shins. Na twee jaar doen ze opnieuw een poging met de voorloper van het volgend jaar te verschijnen vijfde album. Akkoord, Dead alive heeft niet de instant-oorwurmkwaliteiten van Phantom limb. Verder valt er niet zo veel negatiefs te zeggen over dit nummer. Met een heel melodieus refrein dat na enkele keren toch geweldig blijft hangen, weten de Amerikanen aardig te bekoren. De eenvoudige maat waarin de song gespeeld wordt (een vierkwartsmaat, muziekkenners?) geeft Dead alive een kampvuurgehalte waarvan Chiromeisjes en Scoutsjongens talloze keren kunnen genieten. En dan is er nog de geniale toets met het orgeltje dat psychedelisch invalt. Zelf kondigde het quintet deze song aan als een Halloweengeschenk in afwachting van het album, en toch horen wij vooral een heel zomers deuntje. Wél helemaal in Halloweensfeer is de lichtjes fantastische clip die erbij hoort: een nachtmerrie van een reuzenfiguur die als een Godzilla ingrijpt en rondbanjert in een idyllisch voorstadje, daar lust elke “trick or treat”-fan pap van.

Deze singlereview verscheen ook hier al op Indiestyle.

02 november 2016

Gelezen (94)

De eenzaamheid van de priemgetallen - Paolo Giordano


Twee mensen (Alice en Mattia) dragen heel hun leven een erge kwetsuur mee die ze opliepen in hun kindertijd: Alice viel bij het skiën toen ze niet deed wat van haar verwacht werd en Mattia verloor zijn tweelingzusje toen hij even zonder haar wou zijn. De gevolgen dragen ze heel hun leven mee en ze straffen er zichzelf voor met in het ene geval anorectisch gedrag en in het andere automutilatie. Ze vinden elkaar, horen bij elkaar maar slagen er niet in de grens over te steken die mogelijks verlossing zou inhouden. Meer ga ik niet vertellen over dit prachtig boek, dat heel vlot leest bovendien en waarin het verhaal weliswaar triest is en de lezer confronteert met ongelukkige personages, maar dat zeker niet zielig is. Paolo Giordano slaagde er met glans in de universele boodschap over de moeilijkheid van de liefde in een verhaal te brengen dat én de massa kan aanspreken én toch genoeg inhoud en kwaliteit herbergt om ook de literatuurliefhebber te behagen.
 
Helden van de grens - Dave Eggers




Alweer een prachtig boek van Dave Eggers (hoewel niet zijn beste) waarin het verhaal vaak zo herkenbaar is, ook al speelt het zich af in Alaska en gaat het over een alleenstaande moeder en haar twee kinderen. Maar dit ademt zo een doorleefde kennis uit van het ouderschap en van het mens-zijn dat zelfs geen honderd psychologen het beter zouden kunnen.
 
Kijk niet zo, konijntje - Marnix Peeters



Aanvankelijk vond ik niet veel aan dit boek van Marnix Peeters. Het hoofdpersonage is een vuilbekkende, extreem-rechtse oudere man die zelf behoorlijk wat op zijn kerfstok heeft. Gaandeweg echter leerde ik de vlotte taalhantering van het hoofdpersonage te waarderen (en de rest er bij te nemen, het is tenslotte fictie). Mooi geschreven boek dat inhoudelijk eerst niet veel om het lijf lijkt te hebben, maar dat valt uiteindelijk al bij al nog mee...
 
De broodjesroofverhalen - Haruki Murakami


Twee verhalen van Haruki Murakami over een (geplande) overval op een bakkerij. Het tweede verhaal herkende ik meteen, en inderdaad, het is ook al te lezen in "De olifant verdwijnt".

01 november 2016

Hiss Golden Messenger


Soms ontdek je een album en blijkt het al de zesde plaat te zijn van een artiest. En dan wil je eigenlijk alle vorige platen ook leren kennen. Het overkomt me bij beluistering van Heart like a levee van Hiss Golden Messenger. Deze band draait eigenlijk om MC Taylor, die telkens andere muzikanten rond zich verzamelt om zijn muziek op te nemen en te touren.
Laat ik u niet langer in spanning houden: in al zijn eenvoud is dit één van de mooiste platen die ik dit jaar al hoorde. Diep geworteld in de traditie van americana is het duidelijk dat de maker wéét hoe je een goeie song in elkaar steekt. De instrumentatie en arrangementen zijn altijd nét goed: sober genoeg om de essentie van de song zelf te laten overheersen, rijk genoeg om de plaat boeiend te houden en elke uithoek van diezelfde song te laten verkennen door de aandachtige luisteraar.
Het begint allemaal met Biloxi, een song die je meteen het verhaal van deze plaat insleurt. De plaat ontstond aanvankelijk op een stormachtige dag in een hotelkamer in Washington DC, waar MC Taylor temidden de weersomstandigheden die de oostkust van de VS geselden, gewrongen zat tussen zijn verantwoordelijkheden ten aanzien van zijn gezin en van zijn muziek. Hij schreef in die hotelmaker de mooie zin "I was a dreamer, babe, when I set out on the road / but did I say I could find my way home?". Songs als het in het refrein door samenzang met het achtergrondkoortje voortgestuwde As the crow flies en het zacht vibrerende Like a mirror loves a hammer vormen een staalkaart van waar deze plaat voor staat. Say it like you mean it zou een zondagse single op de radio kunnen zijn zoals ik me dat herinner uit mijn kinderjaren, toen mijn leven nog zo onbezorgd leek en ik van de lyrics amper iets verstond. En wat hou ik van de contrasten in Ace of cups hung low band, dat nu eens rustig en dan weer ingehouden stormachtig klinkt. 
De hele plaat klinkt exact zoals muziek als trouwe beste vriend hoort te klinken.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

31 oktober 2016

Lied van de week: week 45 - 2016

Someone to lose - Wilco


Je kon hier al eerder lezen wat ik vind van het nieuwe album, Schmilco, van Wilco. Ze hebben hieruit net deze single uitgebracht, waar bovendien een leuke clip bij hoort.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

Where you gonna go in your winter coat?
I wonder what you're hiding cause it's not too cold
It's already too late
Somebody's gonna get you


And if I hold you too tight
Someone else won't get to
Oh, wouldn't you know it?
I keep it rolling
Considering no one
Punching a path
Facing the blast and the moon and the math
But you still never know where your soul is attached


Oh, wouldn't you know it?
Ah, wouldn't you know it?


I'm so confused
I can't move
I can't even try


I hope you find someone to lose
Someday


Now where you gonna go like a cobra coiled
Sweating in a sweater, you got too much style
But you're never alone
Some day they're gonna get you


I hope you find someone to lose
Someday
I hope you find
I hope you find someone to lose
Someday


Ah, wait
Come back

Twintig parels per maand: oktober 2016


Ook deze maand verblijden we u met twintig parels:
  1. Souvenirs - John Prine: eerder deze maand had ik het hier over het nieuwe album van John Prine, For better, or worse. Dit is nog eens het titelnummer van mijn persoonlijk favoriet album van deze singer-songwriter
  2. Which way does that old pony run - Lyle Lovett: dit is zo'n makkelijk vergeten artiest, die nochtans enkele heel mooie platen op zijn conto staan heeft. Dit komt b.v. uit Lyle Lovett and his large band uit 1989
  3. Tekno love song - CocoRosie: de zusjes Cassady brengen heel vreemde folkplaten uit en zijn daardoor enigszins verwant aan Devendra Banhart. Dit komt uit het nog steeds betoverende Noah's Ark
  4. Ruins - Portico Quartet: het titelloze album van Portico Quartet uit 2011 reviewde ik destijds voor Indiestyle en dit is daaruit de meest beklijvende song
  5. Island paradise - Jah Wobble: Jah Wobble ken ik eigenlijk onvoldoende, maar wat ik er ooit van hoorde, klonk altijd heel bijzonder (in de goeie betekenis!). Dat geldt zeker ook voor dit lied
  6. Ease up - Revolutionary Dub Warriors: de bandnaam alleen al heeft altijd tot mijn verbeelding gesproken en bovendien maken ze ook nog eens lekker relaxte dub
  7. Kelly watch the stars (Moog cookbook remix) - Air: deze remix van de hit voor Air is veruit de beste
  8. Afro left - Leftfield: wat zou ik hier graag eens op dansen op een fuif. Komende maand mag ik zelf muziek draaien op een privé-feestje en misschien smokkel ik dit er wel tussen en dan kan je mij wild zien worden achter de draaitafel
  9. Scorpio rising - Death In Vegas featuring Liam Gallagher: één van de Oasis-broertjes komt hier deze song verrijken met zijn onmiddellijk herkenbare zang
  10. Sickness - Plastikman: van het optreden van Plastikman op Pukkelpop dat ik ooit zag, herinner ik me het meest zijn fantastische lichtshow, omgeven als de artiest was door een soort scherm van lichtjes dat als een koker rondom hem stond opgesteld. Waanzinnig!
  11. The magnificent - The One World Orchestra: op de plaat Help waaraan een hele rits artiesten meededen om geld in te zamelen voor de slachtoffers van de oorlog(en) in ex-Joegoslavië staat ook dit opmerkelijk liedje, dat me altijd geïntrigeerd heeft en eigenlijk van de mannen achter The KLF blijkt te zijn
  12. Naked - Neneh Cherry: in 2014 bracht Neneh Cherry Blank project uit, dat ik reviewde voor Indiestyle, en dat verrassend goed bleek. Er was weinig twijfel welk nummer ik zou kiezen om jullie in deze twintig parels mee kennis te laten maken
  13. Poems - Nearly God: Nearly God is eigenlijk Tricky. Geniet voor de rest vooral!
  14. Re-rewind - The Artful Dodger featuring Craig David: een leuke single was dit in 2000
  15. Anchor song (Black dog mix) - Björk: ooit kocht ik in een opwelling de verzamelaar The best mixes from the album Debut for people who don't buy white labels waarop allerlei interessante remixen samengebracht waren van Björk-songs (uit haar debuutsoloplaat) en die voorheen enkel op zogenaamde "white labels" waren verschenen. Je vindt er werkelijk onvermoede pareltjes
  16. How much are they? - Holger Czukay: dit is zo'n song die iedereen van mijn generatie kent maar waarvan niemand de artiest kan onthouden
  17. The game of love - Wayne Fontana And The Mindbenders: één van de leukste songs uit de soundtrack van Good morning Vietnam!
  18. Roscoe - Midlake: met The trials of Van Occupanther trok Midlake mijn aandacht en die zouden ze zeker behouden met hun album Antiphon en het concert dat ik van hen zag in Tourcoing. Hier koos ik nog eens voor het openingsnummer uit die eerstgenoemde plaat
  19. Doudou - Ali Farka Touré and Toumani Diabaté: twee grootheden van de Malinese muziek samen
  20. Tenhert (La biche) - Tinariwen: ook al zo'n fantastische Afrikaanse artiesten zijn de mannen van Tinariwen. Geniet als afsluiter van deze maand van deze prachtsong

30 oktober 2016

Paper Hats


Het Brusselse Paper Hats werd mij in een mail aangekondigd als een kruising tussen Orbital en Joy Division. Dàt hoor ik er niet meteen in, maar de muziek op hun debuutalbum PH02 klinkt wel zeer interessant en het is duidelijk dat deze band zijn invloeden uit heel verschillende hoeken haalt.
Neem nu OSH, dat drijft op het ritme dat we kennen van The national anthem (Radiohead): de toegevoegde blieps laten je je in een GameBoy-spelletje wanen. Dan volgt nog een fijne melodielijn en al die verschillende muzikale vertellingen komen mooi samen zoals in de beste dvd-series. Het resultaat is een verbluffende song die nazindert in je hoofd lang na de laatste noot. 
Ook opener Tana klinkt zeer interessant: een mengeling van een popballad, een rockgitaar en blieps à la Squarepusher leveren een hypnotiserende song op, waarin de zang (een in stukken gebroken en opnieuw gelijmde, onverstaanbare collage van woorddelen) dat effect nog versterkt. Zie lijkt een futuristische ringtone die zich ontpopt tot een opgefokt The Orb-nummer. De korte afsluiter Out is dan weer meer sfeer dan lied. We twijfelen nog steeds of we beklemming dan wel weidsheid herkennen.

Je kan hieronder het album beluisteren dat je hier kan kopen bij Consouling.

25 oktober 2016

Lied van de week: week 44 - 2016

The castle - The Flaming Lips


Het blijft één van de zonderlingste groepen die telkens weer heel verrassend uit de hoek komen, The Flaming Lips. In januari brengen ze een nieuw album uit, Oczy Mlody, en daaruit vooruitgestuurd is er nu al deze wonderlijke single.

Je kan het album hier alvast bestellen.

Lyrics:

Her eyes were butterflies..
Her smile was a rainbow
Her hair was sunbeam waves..
Shining round like a halo
Her face was a fairytale.. that has a poison apple
Her skull was a mighty moat..
Her brain was the castle 


And the castle gets mistaken for a ship
that is floating in the clouds
And the castle is brighter than a thousand Christmas trees
And the castle can never be rebuilt again... No way... 


One day a strange storm rolled in
while she was riding on her dragon
The mushrooms and the bumble bees 

told the flowers how it happened
She was lost in the invisible war..
Fighting in the battle
Her love is still buried there in the ruins of the castle 


And the castle oscillates to the beating heart of her mind
And the castle is taller than the northern lights
And the castle can never be rebuilt again...
No way...

24 oktober 2016

Leonard Cohen


Twee jaar geleden bracht Leonard Cohen het prachtige album Popular problems uit waarop hij bewees dat zijn leeftijd geen belemmering is voor mooie platen. Toch blijft mijn favoriet album van deze bard I'm your man, al heeft hij natuurlijk al héél veel mooie liedjes geschreven en gezongen. Nu is er dus You want it darker.
Opnieuw is 's mans diepe stem het belangrijkste instrument op deze plaat, die bovendien prachtzinnen mag declameren/zingen. Dat blijft al op openings- en titelnummer You want it darker. Een andere favoriet van mij op dit album is zeker Leaving the table. In die song laat hij middels een duidelijke metafoor weten dat hij niet meer meedoet. Ook hier weer is het zijn stem die je het nummer intrekt, je niet loslaat, je bezweert en je gezalfd achterlaat, ondanks de woorden. Traveling light is nog zo'n parel waar het hele album eigenlijk vol van staat.
De strijkers mogen dan een lied als It seemed the better way boven zichzelf laten uitstijgen, wanneer ze de hoofdrol krijgen in Reprise/Treaty klinkt dat, hoewel niet ongeschikt in de rol van afsluiter, toch een beetje overbodig voor mij. Treaty zelf ademt dezelfde kwaliteiten uit die ik hierboven reeds opsomde voor zowat het hele album.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren:

22 oktober 2016

Enzo Kreft


Wat volgt, lijkt in contradictie met wat je verder te lezen krijgt in deze recensie, waar ik alsnog met namen als referentiepunt zal strooien. En toch, in zijn geheel kan ik over Dark matters, de plaat waarop nummer van Enzo Kreft heruitgebracht worden, niets anders zeggen dan dat ik nooit eerder iets vergelijkbaars hoorde. Ja, straks zal ik individuele songs vergelijken met andere band, maar ik ken geen enkele artiest die deze plaat zoals ze als geheel voor me ligt, zou gemaakt kunnen hebben.
Maar eerst even wat meer achtergrondinformatie: Enzo Kreft is het pseudoniem van de Mechelaar Eric Vandamme, die in de eerste helft van de jaren tachtig twee minimal synth cassettes uitbracht. De songs van die beide cassettes staan nu verzameld op de vinylplaat Dark matters
Al vanaf opener The dark lijkt de Mechelaar een wereld op te roepen waarin het niet eens zozeer dreiging is, maar eerder een gapende leegte die regeert. De diepe bastonen zouden bij menig ander artiest dienen om onheilspellend te klinken, hier vormen ze de gitzwarte inkt waartegen zelfs de kerkklokken op het einde amper iets weten in te brengen. Die boventoon blijft overheersen in Circuitus sanguinis. De interessante liedjes staan echter verder op de plaat. In I don't understand it horen we voor het eerst vocalen. Het nummer doet sterk denken aan de meest minimalistische songs van Kraftwerk. De warmte die zo kenmerkend is voor de Duitsers ondanks alle electronica, die horen we gelukkig veel beter in Beauty queen. Waar het vorige nummer nog een doorslagje leek van Kraftwerk, had dit écht niet misstaan op één van hun albums.
Erotic fantaseesz is een al even betoverend nummer. Alle repetitieve elementen grijpen op zulkdanige wijze op elkaar in dat daaruit een voldragen song geboren wordt. Daarna wordt op de B-zijde van de vinyl het tempo opgedreven in Something's coming. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ik het nummer nog al gehoord heb, het past echt in de new wave van die eerste helft van de tachtiger jaren van de vorige eeuw. Het zou een prima single geweest zijn.
Forbidden games opent met het geluid van een overvliegende helikopter. Wat volgt, is een traag opgebouwd nummer waarin je je helemaal kan verliezen. Dead city is wanhoop op muziek gezet. Iets minder wild ben ik van Take your dictionary dat me zelfs na meerdere beluisteringen amper kan enthousiasmeren of bekoren. Dat lukt dan weer wel met It's a party waarin de zang me onmiddellijk herinnert aan Suicide
Voor wie zich wil verdiepen in de donkerste krochten van de underground muziekscène begin jaren tachtig in België, is dit een onmisbare plaat. Voor alle anderen is dit niettemin een plaat die het beluisteren meer dan waard is en die je oren laat spitsen voor wat toen behoorlijk vernieuwend moet geklonken hebben. Mij maakt het alvast heel nieuwsgierig naar Turning point, een volledig nieuw album dat nog eind dit jaar zou verschijnen.

Je kan de plaat hier kopen via Starman Records. Ze wordt uitgebracht door Walhalla Records.

20 oktober 2016

John Prine


Ooit leerde ik John Prine kennen dankzij het fantastische album Souvenirs uit 2000, een absolute aanrader. Onlangs bracht de man een nieuwe plaat uit, For better, or worse, waarop voornamelijk duetten staan met een keur aan ferme muzikale madammen. 
Zeventig jaar is de Amerikaan intussen net geworden en zijn stem klinkt dan ook intussen al wat doorleefder. Op de countryplaat die For better, or worse zonder twijfel is komt dat timbre volledig tot zijn recht, niet in het minst doordat er (bijna) altijd een tegengewicht gevormd wordt door de vrouwelijke vocalen. Het lijstje van gastzangeressen is behoorlijk indrukwekkend (en misschien nog wel meer voor wie de overige dames ook kent): Iris DeMent, Alison Krauss, zijn eigen vrouw Fiona Whelan,...
Het begint alvast heel aangenaam met een huiselijke ruzie op muziek gezet: Who's gonna take your garbage out is zo'n typische countrysong waarin de verwijten heen en weer vliegen en de echtelijke ruzie beslecht wordt in goed gevonden oneliners en prachtzinnen. Het is alvast één van mijn favorieten op deze plaat, met dank ook aan Iris DeMent. Wat tegengewicht vormt het duet met Lee Ann Womack, Storms never last, waarin de liefde ook na lange tijd brandend blijft. Het levert onder meer volgende mooie quote op: "Your hand in mine stills the thunder and you make the sun wanna shine".
Opvallendste stem is die van Kathy Mattea, die niet zo'n typische countrystem heeft maar heel mooi aansluit bij die van John Prine. Dat hoor je het best in Dreaming my dreams. De plaat sluit af met het enige niet-duet: Just waitin' is zo'n song die met half parlando zo verhalend klinkt dat je er het open vuur buiten op de prairie, waar samen gedronken en gelachen wordt, bij verbeeldt.
Dit album is wellicht niet het beste dat je kan horen dit jaar en ik weet zelfs niet of het de titel van beste countryplaat van het jaar verdient, maar ze verschaft je gegarandeerd veel en tijdloos luisterplezier. 
  Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

19 oktober 2016

Lied van de week: week 43 - 2016

Beating heart - Hydrogen Sea
 


Unday Records staat voor kwaliteit en het is dan ook geen wonder dat Hydrogen Sea bij hen hun platen mag uitbrengen. Ook deze single is weer heerlijk goed. Dat smaakt naar meer en gelukkig is er dus het debuutalbum In dreams voor wie er maar niet genoeg van kan krijgen...

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

In the darkest hour of night
We sit around contemplating life
Plotting the road of our future
Finding out the true nature of you
Are you a creator?
Are you anything at all?
Shouldn't we be sleeping?
Are we getting things done?


Chorus: (2x)
We'll never walk in line
The night will never stop
We will only follow
The beating of our hearts


Spending my mornings in bed
Our life begins in the afternoon
What else is there to do?
But revel in darkness with you
Are we still elated?
Are we anything at all?
Shouldn't we be working?
Are we getting things done?


[Chorus] (2x)

Will we fail
At our lives?
If we don't,
Walk in line


[Chorus] (4x)
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.