24 mei 2018

Gaz Coombes


In 1995 werd ik heel blij van Alright, de onweerstaanbare Britpop-hit waarmee Supergrass in de slipstream van bands als Blur, Oasis en Pulp zijn portie NME-aandacht en globale bewondering oogstte. Wat er van die band geworden is, heb ik moeten opzoeken op Wikipedia (ze splitten in 2010 toen hun zevende album bijna af was). Zanger en frontman Gaz Coombes maakt sinds 2012 dan maar soloplaten en zijn derde album ligt zopas in de winkelrekken van de betere platenzaak.
World's strongest man staat een heel eind af van bovengenoemde single en dat is verrassend voor iemand als ik, die eigenlijk tussen die single en deze plaat niet echt meer naar werk van de man (en zijn ter ziele gegane groep) heeft geluisterd. Dus misschien zijn er onderweg wel al heel wat liedjes gepasseerd die de afgelegde weg verklaren, maar eerlijk: ik zou het niet weten.
Eén song die alvast heel erg blijft beklijven bij mij, is het trage, uitwaaierende Slow motion life. Gaz zingt erin alsof hij alle tijd van de wereld heeft nu hij niet langer wereldberoemd is én tegelijk een heel dringende, heel persoonlijke boodschap heeft voor je. Het is overigens niet het enige liedje dat vele luisterbeurten waard is. Wounded egos zit al goed in elkaar en dan heb je halfweg nog plots die details nog die je bijna van je sokken blazen. In waves klinkt lekker luchtig en vrolijk, The oaks houdt dat gevoel een beetje vast terwijl de zang toch ook een beetje een andere kant opgaat (en vreemd genoeg moet ik bij deze song altijd aan Uncle Wellington denken). Vanishing act tenslotte voegt een snuifje punk toe aan het geheel. 
Misschien verdient Gaz Coombes wel dat ik zijn vorige platen (en die van Supergrass) alsnog wat aandacht schenk, want de derde langspeler van deze man uit Oxford heeft me aangenaam verrast.

Beluister hier het volledige album:

23 mei 2018

Arsenal


Arsenal klinkt in Amplify, de eind vorig jaar verschenen single, als een kruising tussen exotische bands en Arcade Fire. Je zou die song het tropisch broertje van Everything now kunnen noemen. Of ik daar zo gelukkig mee ben, is een andere vraag. Zoals je hier kan lezen was ik immers niet onverdeeld gelukkig met de recentste plaat van Arcade Fire en ik behoef dus niet echt een band die hetzelfde pad bewandelt. Ook in de recentste single, Whale, hoor je daar nog echo's van, maar gelukkig al iets minder.
In the rush of shaking shoulders, het nieuwe album, bevat nog meer aanstekelijke kandidaat-singles, zoals Bend in the river (even verslavend als een zak chips), Sometimes (met een heerlijk opzwepend ritme), het ietwat dromerige Jellyfish of het poppy Stick and groove. Toch valt deze band niet voor één gat te vangen en zoeken ze afwisseling in Afrikaanse ritmes en gezangen: het korte intermezzo The Babalawo at 5.30 AM, het voortstuwende en onweerstaanbare Afrodisia Lagos en het rustige, met parlando doorspekte A prayer for Olayinka.
Arsenal slaagt er op deze plaat in om die voor hen typische mix van westerse dance met niet-westerse, soms zelfs vrij traditionele muziek tot een heel interessant geheel te maken, dat ook nog eens afwisselend genoeg is om onze aandacht de volle 47 minuten vast te houden.

Beluister hieronder het volledige album:

20 mei 2018

Thomas Bryan Eaton


Ooit kreeg ik, ten tijde van mijn Engelstalige blog, een album toegestuurd van Thomas Bryan Eaton, zijn debuutplaat Dreams, demons and butterflies, met de vraag het te vermelden op mijn blog. Die blogpost kan je hier nalezen. We zijn vrienden op Facebook geworden, al zou ik het eerder als "vage kennissen" omschrijven". En zo zag ik dat hij een nieuwe plaat uitheeft: Been through this before. En toen ik ze beluisterde, gebeurden de vreemdste dingen...
Mijn dochter, die zowat alle muziek waar ik naar luister -er staat hier zo goed als constant muziek op- maar niks en "saai" vindt, stond zowaar te dansen op de songs. Meer zelfs: ze begon bijna luidop mee te zingen en genoot duidelijk van de aanstekelijke deuntjes. Dat zou me, gezien ik zelf deze plaat ook best wel kan pruimen, niet hoeven te verbazen, maar hey: MIJN DOCHTER????
De in Nashville residerende artiest maakt, zoals je daar mag verwachten, country. Gelukkig niet de cheesy versie die de Amerikaanse hitlijsten heeft ingenomen (à la Garth Brooks of Billy Ray Cyrus) maar de zuivere, authentieke en behoorlijk traditionele vorm komt ons aanwaaien in de negen songs die de plaat telt. Zo horen we op Loretta de viool die we van een fiedelende hillbilly verwachten en is Why won't you let me in your heart een countryballad van de puurste soort, met die haast wenende gitaar. Meer uptempo maar minstens even goed is Keep me coming back, een song waar niemands benen (ook niet die van mijn dochter dus) stil kunnen blijven... 
Thomas Bryan Eaton heeft een knappe plaat afgeleverd en al is hij in deze contreien schier onbekend, hij verdient ook Vlaamse luisteraars. Wat zeg ik, hij verdient luisteraars over de hele wereld. En nu de vingers kruisen dat hij ooit eens afzakt naar hier zodat ik hem ook eens live aan het werk kan zien...

Beluister hieronder het volledige album, dat je via zijn Bandcamp-pagina hier kan kopen:

19 mei 2018

Ray LaMontagne


Ray LaMontagne, het klinkt als een Canadees, maar deze singer-songwriter is wel degelijk geboren in New Hampshire in de VS. Hij heeft intussen al zeven albums afgeleverd, het nieuwe Part of the light meegerekend. Om één of andere reden heb ik zijn oeuvre niet zo gevolgd, hoewel ik Gossip in the grain tot de 60 beste albums van 2008 rekende.
Op Part of the light blijkt hij alvast muzikaal een zeer interessante man te zijn, die heel vaak teruggrijpt naar de sound van de seventies. Zo klinkt Paper man als een kruising tussen Pink Floyd (ik hoor er echo's van Comfortably numb in) en een band als America (hij zingt zoals hun zanger op A horse with no name). As black as blood is blue laat de rock langzaam aanslepen maar staat intussen wel als een huis en zou een prima single zijn. De lange afsluiter Goodbye blue sky doet me heel erg denken aan de rustige Neil Young en opener To the sea is een folkdeuntje zoals dat in het genoemde decennium vrij vaak gehoord kon worden.

Beluister hieronder het volledige album:

17 mei 2018

Lied van de week: week 20 - 2018

Action road - Vacation


Vacation is een band uit Ohio die al behoorlijk wat muziek online zette, getuige hun Bandcamp-pagina. Eind juli brengen ze een nieuw album uit, Mouth sounds #2699, en de eerste single daaruit is zopas op de wereld losgelaten. Wie eens goed uit de bol wil gaan, is bij deze mannen duidelijk aan het juiste adres.

13 mei 2018

Retro review: The Sabres Of Paradise


Nadat grunge me de ogen opende voor goeie gitaarmuziek, bezorgen Underworld, Orbital, The Orb en The Chemical Brothers me een gelijkaardige ervaring met dance, en het was in de nasleep daarvan dat ik in de bib de cd Haunted dancehall van The Sabres Of Paradise ooit uitleende. Ook deze plaat liet me horen hoe inventief deze muziek kon zijn en hoe op een interessante wijze elektronische muziek gemaakt werd.
Van de dub in Duke of Earlsfield, vermengd met minimale techno, tot de triphopremix door Portishead van Planet D: het hele album varieert en laat klanken horen in een opeenvolging die je verrassen. Tow truck verheft het geluid van sirenes tot een instrument dat zijn plaats verdient in de songstructuur die erg sixties aandoet. Het futuristische geluid van Tempo 4 laat je je als in een zeepbel voelen. Waar Ballad of Nicky McGuire een eerder traditionele songstructuur volgt, lijkt Jacob Street 7am te freewheelen. De afsluitende titelsong lijkt zo weggelopen uit de soundtrack van een alleszins spannend klinkende film.
Hoewel de eerder vernoemde bands een grotere invloed hadden op mijn luistergedrag, is dit een plaat die ik eens per jaar bovenhaal om te beluisteren. 


Beluister hieronder het volledige album:

12 mei 2018

Ry Cooder


Toen Rock Werchter nog een dubbelfestival was met een editie in Torhout, zag ik op een Westvlaamse weide in 1990 Ry Cooder samen met David Lindley. Meer ongeïnteresseerd een concert beluisteren kan amper, zo'n tien tot vijftien jaar vooraleer ik de waarde van Ry Cooder en zijn oeuvre leerde te waarderen. Sinds ik het licht zag (of toch dàt licht), heb ik me dat al vaak beklaagd, maar ja, het verleden verander je niet meer.
Het verleden en dan vooral muzikale tradities, dat is precies hetgeen waarin Ry Cooder uitblinkt: hij weet het op te rakelen, interessant te maken, eigentijds te maken, al is tijdloos vaak een juistere omschrijving. En daar hoopte ik dus op bij alweer een nieuwe plaat, The prodigal son, die net uit is. Zes jaar zat er tussen de vorige (Election special) en deze.
En ja hoor, we worden opnieuw vergast op songs die zowel vertrouwd als fris klinken, die putten uit genres van de Amerikaanse muziekgeschiedenis die zulke sterke wortels hebben dat ze nooit meer weg te denken zijn uit mijn luisteruniversum. Zo is Everybody ought to treat a stranger right als een chain gang bluessong waarin Cooder de slide guitar hanteert zoals dat toch wel zijn handelsmerk geworden is. De titelsong houdt het midden tussen een bluessong, een gospel en een leuk folkrockdeuntje.
Op dit album vinden we naast nieuwe songs van de hand van Cooder zelf ook herinterpretaties van muziek van onder meer Blind Willie Johnson (Everybody ought to treat a stranger right en Nobody's fault but mine, ook bekend van Led Zeppelin), Blind Roosevelt Graves (I'll be rested when the roll is called) en The Stanley Brothers (Harbor of love). Wat Cooder ermee aanvangt, tart mijn verbeelding: nooit eerder klonk Nobody's fault but mine zo doordringend, zo doorspeend van wroeging, zo fatalistisch en defaitistisch. I'll be rested when the roll is called is heerlijke bluegrass waar je niet anders dan vrolijk van kan worden. You must unload (origineel van Blind Alfred Reed) krijgt een haast Ierse folktoets mee en klinkt als een oproep die je niet wil negeren omdat hij zo mooi geformuleerd wordt. 
Ry's zoon Joachim Cooder speelde net als bij vorige platen een grote rol in het meeschrijven en inspelen van de nummers. Vader en zoon zijn al sinds halfweg de jaren negentig partners in crime in het in leven houden van muziekstijlen die de mainstream moeilijk bereiken. Het begon voor hen samen met A meeting by the river (met de Indische muzikant V.M. Bhatt) en met Buena vista social club, dat Cubaanse muziek heel erg op de kaart zette. Ook hier leidt hun samenwerking weer tot heel wat moois.
Ik kan niet genoeg zeggen hoezeer de hele discografie van Ry Cooder het verdient vaak beluisterd en herbeluisterd te worden door al wie ook maar een greintje interesse heeft in de wortels van populaire muziek. Maar bovenal, en dat bewijst ook deze plaat weer, het is gewoon hemels mooie muziek die je mag absorberen als een spons.

Beluister hieronder het volledige album:

11 mei 2018

Mark Kozelek


Sinds Red House Painters er de brui aan gaven, heeft Mark Kozelek genoeg moois uitgebracht om zowel in mijn hart als dat van mijn lief gesloten te worden. Een deel ervan verscheen onder de naam Sun Kil Moon, andere platen waren echte solo-albums of samenwerkingen met bijvoorbeeld Ben Boye en Jim White (de drummer van Dirty Three en The Bad Seeds). Het is dan ook fijn om te merken dat er een nieuwe (titelloze) soloplaat uit is en na beluistering blijkt die ook nog eens van grote kwaliteit.
Opener This is my town is als een vertelling op sobere muziek en klinkt nooit perfect gezongen maar nét dat werkt zo goed: hier horen we een doorleefde blik op zijn woonomgeving. Ook Live in Chicago en de rest van de songs drijven op die combinatie van parlando en halfzang en een heel eenvoudige instrumentatie. 
In The banjo song klinkt de muziek al eens iets opgewekter, in Sublime eist de drummer de hoofdrol op om een sfeer te creëren van rokerige bars in de late uurtjes en de mooiste song is opgespaard voor het eind: I cried during Wall Street. In die song bezingt Kozelek wat de film met Charlie Sheen in de hoofdrol met hem deed.
Deze plaat is toegankelijker dan Benji, Kozeleks album uit 2014 met Sun Kil Moon dat hem een beetje van mijn persoonlijke radar bracht, en herinnert me eraan dat zoveel mooie muziek in zijn oeuvre te ontdekken valt dat ik hem nog meer mag en durf afvallen.

Beluister hieronder het volledige album:

10 mei 2018

Pinkshinyultrablast


Het Russische Pinkshinyultrablast is duidelijk niet voor één gat te vangen. Dat blijkt onder meer uit de wel heel diverse muziek die op hun derde album, Miserable miracles, te beluisteren valt. Waar het album begint met dromerige indiepop zoals we die vroeger vooral kenden van het 4AD-label (Dance AM, Triangles,...), pakken ze vanaf de vijfde song Blue hour zowaar uit met ambient. Met Taleidoscope nemen ze de draad van de dreampop weer op en zo krijgen we een plaat met twee gezichten. Dat zijn er eigenlijk minstens twee, want in songs als In the hanging gardens klinken ook duidelijk de eighties door.

Beluister hieronder het volledige album:

07 mei 2018

Lied van de week: week 19 - 2018

Go bad with you - The LVE



Misschien herinner je je nog deze review van de plaat van The LVE? Ik was toen vol lof over de Antwerpenaren. Tweeëneenhalf jaar later is er een nieuwe single, als (verre) voorloper van de EP die in oktober zou moeten verschijnen. Go bad with you gaat over het meevoelen met het grote verdriet van iemand die je echt graag ziet.

06 mei 2018

Jan Jelinek


De Duitse muzikant Jan Jelinek heeft een album gemaakt waarop de songtitels langer lijken te duren om ze uit te spreken dan de muziek erachter. Zwischen is, als ik het goed voorheb, zijn twaalfde album. Zijn muziek wordt vaak microhouse of minimal techno genoemd, vermoedelijk omwille van de zeer sobere muzikale omlijsting van de geluiden en stemmen die te horen zijn. In feite is dit album voor een ongeoefende muziekluisteraar een beproeving die bij velen de uitroep "wat een pretentieuze muzikant" zou kunnen ontlokken. Toch vind ik de plaat zelf interessant, al was het maar om het experimenteel karakter en de manier waarop hij er, onder andere door de bondigheid van de songs, in slaagt om een idee net interessant genoeg te houden dat je de aandacht niet laat verslappen. Al moet ik toegeven dat het niet zo eenvoudig is om onderscheid te maken tussen de diverse nummers en dat discussies op concerten als "Was dat nu Lady Gaga, you once said in an interview that you write music for the fashion industry. Is fashion as important to you as music? of Joseph Beuys, it was you who said: democracy is so big one can only sing about it. You recently made your debut as a singer. Which democracy are you singing about?).
Die titels komen natuurlijk uit de (fragmenten uit) interviews met bekende personen die Jelinek gebruikt. Hij knipt en plakt de pauzes tussen de woorden en de non-verbale geluiden die de sprekers maken. Zo bouwt hij zijn minimalistische werkstukjes op. Het resultaat is dus een bevreemdende plaat, een geluidsexperiment dat net interessant genoeg is om heel af en toe eens naar te luisteren en waarvan ik me afvraag hoe dit live zou klinken en of het dan ook genoeg weet te beklijven.

Beluister hieronder het volledige album:

04 mei 2018

Lied van de week: week 18 - 2018

Lord sleep - Elefant



Met leden van The Van Jets, Future Old People Are Wizards, The Arquettes, The Antler King en Drums Are For Parades oogt de samenstelling van deze band al behoorlijk indrukwekkend en Elefant laat dan ook nog eens deze fantastische krautrocksingle op ons los, als voorbode van hun nieuw album.

Het album Konark und Bonark komt uit op 11 mei en kan je hier alvast bestellen.

02 mei 2018

Jesus Jones


Het was in 1991 dat ik kennismaakte met Jesus Jones, de Britse band die vooral in dat decennium actief was. Na een EP twee jaar geleden is er nu, 17 (!) jaar na hun laatste reguliere album, eindelijk een opvolger. Passages duurt nog geen 40 minuten en de 10 nummers kunnen naadloos aansluiten bij het vroegere werk uit de nineties.
Doubt was het album uit 1991 dat ik best wel goed vond (het bevat uitstekende nummers en zelfs (bijna-)hits met Right here right now en International bright young thing) en zelfs opvolger Perverse kon me twee jaar later bekoren. Zoals reeds gezegd liggen de songs op de nieuwe plaat in het verlengde van dat werk, alleen ontbreekt hier een instant uitblinker, een song die boven de andere uitsteekt en die zich in je oor wurmt. In Fall wordt weliswaar een belangrijke rol weggelegd voor de bastonen waardoor dit nummer een lichte dubstep-toets krijgt, maar Chemistry leunt zo dicht aan bij hun radiohits dat het bijna plagiaat van hun eigen materiaal wordt.
Is dit dan een te verwaarlozen album? Niet voor nineties-nostalgici, want wat de band doet (recycleren van hun eigen sound uit dat tijdsbestek) doen ze goed. Enkel die ene song die nét dat tikkeltje meer heeft, ontbreekt, maar anderzijds is geen enkel liedje minder dan goed, en dat is op zich natuurlijk ook een verdienste.

Beluister hieronder het volledige album:

01 mei 2018

Eels


Het is altijd verwachtingsvol uitkijken als er een nieuwe plaat is van Eels. Zeker sinds ik het boek Things the grandchildren should know van frontman E (Mark Oliver Everett) las (hier lees je mijn bespreking daarvan), ben ik nog meer geïntrigeerd geraakt door de songs die bol staan van emoties waarvan ik sindsdien weet welk een levensgeschiedenis er achter schuilt.
The deconstruction is al het twaalfde reguliere album van de band (nadat E ook al eerder twee soloplaten uitbracht). Het is een typisch en daardoor ook zeer herkenbaar Eels-album geworden. Hoogtepunten staan er weer in meervoud op: de rustige opener/titelsong, het meer up-tempo Bone dry, het gezellig rockend Today is the day, You are the shining light en Rusty pipes dat als een tragere update van Your lucky day in hell klinkt. Niet enkel de stem van E maakt dat je meteen welke groep hier aan het werk is. Verrassend is deze plaat dus niet echt en door de vele trage nummers, waarin E je dwingt aandachtiger naar de teksten te luisteren, klinkt het bij momenten wat inwisselbaar. Zelf hou ik niet zo van zeer ingetogen songs als There I said it, Premonition of afsluiter In our cathedral. Mijn lief durft voor die liedjes zelfs het gevreesde woord "saai" in de mond te nemen en ik begrijp haar punt. 
Al bij al is dit dus alweer een goeie plaat, daar niet van, maar ze weet niet helemaal te bekoren of maakt althans niet zo veel enthousiasme meer bij me los. Ik besef dat we door Eels al verwend zijn op vlak van goeie platen, dus ja...

Beluister hieronder het volledige album:


Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.