15 juli 2017

Public Service Broadcasting


Had je een audio-archief van tien miljoen, wat zou jij dan doen? Einstürzende Neubauten ging met oude taalopnames, gemaakt in de krijgsgevangenenkampen tijdens WO I, aan de slag op het album Lament. Public Service Broadcasting, een Londens drietal, gaat op zijn derde reguliere album (Every valley) aan de slag met propaganda-opnames, publieke informatiespotjes en andere audio. Daaromheen construeren ze, net als bij hun vorige platen, voornamelijk instrumentale muziek, die tussen postrock en poppy soundtracks zweeft.
Turn no more is het meest popgevoelige nummer en dat heeft wellicht te maken met de gastbijdrage van James Dean Bradfield (Manic Street Preachers). Ook You + me met zang van Lisa Jên Brown (van het Welshe 9Bach) zou een radiovriendelijke single kunnen zijn. De sfeer van de plaat is verder bijtijds gedrenkt in de pre-apocalyptische Koude Oorlog-dreiging (Every valley, The pit, All out). Naarmate de songs vorderen, hoor je echter ook andere tonen de bovenhand halen. They gave me a lamp klinkt als Radiohead zonder het experiment, Take me home is a capella koorzang die je eerder zou verwachten in een anglicaanse kerkdienst of herdenkingsplechtigheid voor de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Mother of the village vist naar schouderklopjes van slaapkamerknutselmuzikanten.
Het trio heeft er goed aan gedaan om heel wat gasten op te laten draven om hun liedjes wat meer vocale slagkracht te geven. Hoewel intrinsiek al genoeg variatie aanwezig is in de muziek, dragen zij bij aan de diversiteit. De krautrock van Progress is heel erg gediend van de zweverige stem van Tracyanne Campbell van Camera Obscura. Het siert de Londenaars trouwens dat ze niet voor de grote of voor de hand liggende namen zijn gegaan, maar voor stemmen die passen bij wat ze voor ogen hadden.
De hemel zal niet bestormd worden door Public Service Broadcasting en zelfs bij de samenstelling van allerlei eindejaarslijstjes in december zullen ze schandelijk over het hoofd gezien worden. Toch overstijgen de geluidscollages het gemiddelde resultaat van de hobbyclub van de Mammie in Vaneigens ruimschoots. Je leven zal niet veranderd worden, maar het wordt toch een beetje mooier met deze plaat.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

13 juli 2017

Jeff Tweedy


Mag ik hier nog eens schaamteloos reclame maken voor Wilco? Dat lijkt me wel toepasselijk bij het voorstellen van de nieuwe plaat van hun leadzanger, Jeff Tweedy. Die band heeft niet alleen een mooie reeks albums gemaakt met Billy Bragg (Mermaid avenue, maar liefst 3 platen), hun eigen platen zijn ook niet te versmaden. Hier berichtte ik nog over hun meest recente plaat, Schmilco. En dan is er natuurlijk Being there, die eigenlijk elke maand wel eens door uw huis zou moeten schallen. En ik koester ook de live-registratie Kicking television, live in Chicago. Om maar te zeggen: Wilco en Jeff Tweedy moeten zich al lang niet meer bewijzen...
De soloplaat Together at last is een prachtige, rustige plaat waarop gitaar en zang de hoofdrol mogen verdelen. Wanneer hij dan ook nog eens Wilco-pareltjes als Ashes of American flags speelt, hoor je mij zeker niet klagen. Ook songs van zijn andere bands, Golden Smog en Loose Fur, brengt. We horen niets nieuws, maar de akoestische versies laten wel nog eens goed horen hoe mooi zijn songs wel zijn.

Beluister hieronder het volledige album:

12 juli 2017

Lied van de week: week 27 - 2017

Cigar - Tamino


Ik snap de hele hype rond Tamino niet zo heel goed, althans niet op basis van Habibi. Sorry, maar die song vind ik eerder irritant. En toch blijft hij overal bewierookt worden en wordt zijn concert op Rock Werchter als één van de hoogtepunten bestempeld. Na het horen van zijn nieuwe single, Cigar, ben ik wat meer gewonnen voor de Antwerpenaar met Egyptische roots. De song zelf  is uitstekend, de stem blijft voor mij een beetje een twijfelgeval. Het klinkt me allemaal iets te dramatisch, maar bij dit nummer past het wonderwel en in vergelijking met Habibi lijkt hij zich ook wat ingehouden te hebben.

Je vindt deze song ook op de titelloze debuut-EP, die je hier kan kopen.

Lyrics:

You, look at me now, with those hollow eye sockets and smile
And it seems all a lie, what they’ve told me so far
And you, show me that life isn’t all about extending your time
No, it’s the perfect time for a bottle of wine


Why do I still care about all who might recall me
For everything dies, so does memory
And why, am I still surprised, about all who pray their sins away
Aren’t they too a part of this grand ballet


When time occurs, don’t make it right
Don’t make me right, it’s me to decide: this or that side
This or that side


Death suits you dear sir, like a beautiful coat but then without all the fur
I wonder would it fit me? What would you have me prefer
You know, some people would rather not exist, they put a gun to the heart or a knife to the wrist
We all think they aren't smart, but it could be something I missed


But then she kisses my skin, I don't know what this is or where to begin
This fills me up with bliss, don't tell me this was a dream
And she shows me that life isn't all about explaining your time
No, it's the perfect time, to lay all night


When time occurs, don’t make it right
Don’t make me right, it’s me to decide: this or that side
I need your word, leave it aside
Just don’t make me right, it’s me to decide: this or that side
This or that side
This or that side


You look at me now, with that burning cigar hanging out of your mouth
And it seems all a lie what they've told me so far

09 juli 2017

Aankondiging: Amenra


Op 21 oktober brengt Amenra Mass VI uit, een plaat waarop de band met de trouwste fans, alweer het beste zal brengen van hun gitaargeweld dat amper vergelijkbaar is met andere artiesten.


Dit is de tracklist:

1. Children of the Eye
2. Edelkroone
3. Plus près de toi (Closer to you)
4. Spijt
5. A solitary reign
6. Diaken

De plaat zal te bestellen zijn via Consouling.

Op 31 oktober is er in AB in Brussel een release show gepland met in het voorprogramma All Shadows And Deliverance en Monnik. Tickets zijn vanaf morgen hier te bestellen.


08 juli 2017

IIVII


Meer dan op debuut Colony slaagt IIVII er op Invasion in om de muziek je helemaal vast te laten grijpen. Bovendien loopt er meer dan op de voorganger een muzikale draad doorheen de plaat, die je al hoort vanaf opener We came her from a dying world (I). De ruimte en ruimtetuigen zijn alweer niet veraf, maar toch is er een wezenlijk verschil tussen beide platen. Het lijkt alsof Josh Graham, de man achter het project, resoluter de kaart van dit soort muziek durft te trekken. Nergens klinkt de plaat aarzelend of timide. Ik merk er een soort zelfzekerheid in die de songs voller laat klinken en die het album een dwingender karakter geeft.
Invasion luister je niet zomaar op de achtergrond, ze eist je aandacht op: niet opdringerig, evenmin vrijblijvend. No more enemies is een mooi voorbeeld van het soort songs dat je hier vooral aantreft. Het nummer kent zachte stukken maar evenzeer bloeit het nummer open tot een goed in het gehoor liggende melodie. Behalve de melodie is het ook de sfeer die gezet wordt, die je dwingt geconcentreerder te luisteren. 
Waar ik al heel erg van Colony hield, ben ik nog meer weg van dit werkstuk. Het is wat onzinnig om van een muzikant die ooit nog aan de wieg stond van Red Sparowes te zeggen dat hij volwassen geworden is (muzikaal dan) en toch voelt het alsof dit de volgroeide Josh Graham is die we horen.

Je kan deze plaat hier kopen bij Consouling. Beluister ze alvast hieronder:

07 juli 2017

Aankondiging: tentoonstelling "The faster I waltz, the better I jive"


Uncle Wellington, de band waarover ik op deze blog al eerder berichtte, lanceert in afwachting van de nieuwe plaat, The faster I waltz, the better I jive, een gelijknamige tentoonstelling en bijhorend magazine met kunst en literatuur, gebaseerd op de (toen nog niet) afgewerkte songs van het nieuwe album. Van 23 tot 30 juli kan je ze bezoeken in Nest, in het voormalige bibliotheekgebouw aan de Zuid, in Gent. Van 6 tot 13 augustus is Kortrijk aan de beurt, in Pand.A.
Op 23 juli speelt de band een vernissage-concert voor 50 luisteraars. Je kan hiervoor reserveren via info@unclewellington.be. De toegangsprijs voor het optreden bedraagt 5 euro. De tentoonstelling zelf is gratis toegankelijk.

Op 2 september speelt de band overigens op het BhaloBangla-festival in de Kapow in Gent.

Meer info over de tentoonstelling in Gent en Kortrijk vind je onder de link bij de betreffende locatie.

06 juli 2017

Lorde


Het ligt niet aan jou, Lorde, het ligt aan mij! Echt waar... Dit mag klinken alsof ik het uitmaak (maar dat zou al te gek zijn want wij hebben niets met elkaar, je kent me niet eens). Ik heb net je nieuwe album Melodrama gehoord. Ik heb het meerdere keren beluisterd. Mooie liedjes, daar niet van. Maar er is iets aan je stem, ik kan er de vinger niet op leggen wát precies, dat ik niet aangenaam vind. Er is dat ding dat je doet als je zingt, ik kan het niet goed omschrijven, dat me telkens toch weer doet afhaken.
Eén liedje, dat gaat vaak nog wel. Zeker als het zo'n mooi nummer is als voorheen Royals (geweldig, echt waar!) of als Green light. En als je gaat zingen zoals in Writer in the dark, is dat kantje ineens weg en dan ben ik helemaal weg van je.
Je hebt een heel mooi album gemaakt en mocht ik je stem beter kunnen verdragen, zou ik er heel vaak naar luisteren, echt waar. Het ligt niet aan jou, Lorde, het ligt aan mij...

Je kan hieronder het volledige album beluisteren:

05 juli 2017

Lied van de week: week 26 - 2017

Unfuck the world - Prophets Of Rage



Prophets Of Rage is écht een supergroep, bestaande uit leden van Rage Against The Machine (waaronder Tom Morello), Public Enemy (onder meer Chuck D) en B-Real van Cypress Hill. De band combineert de woede van die bands en hun politiek bewustzijn met snoeiharde riffs en brengt een hedendaagse boodschap die even dwingend klinkt als destijds Killing in the name. In de clip bij deze single wordt alvast Trump heel hard op de korrel genomen.

Op 15 september brengen ze hun titelloos debuutalbum uit, waarop dit nummer terug te vinden zal zijn. Je kan het hier alvast bestellen.

Lyrics:


No Hatred
Fuck Racists
Blank Faces
Time's Changin
One Nation
Unification
The Vibration
Unfuck the World!
No Hatred
Fuck Racists
Blank Faces
Time's Changin
One Nation
Unification
The Vibration
Unfuck the World!
Poverty hit home like a war zone
Check America's pulse, heard a death tone
Division hittin like a bullet to precision
Kill the dream, kill the vision, now listen
What the fuck are you waiting for?
Stand up and rise like the tide
And move your ass with the quickness
You may live on the hit list
No fear, bare witness
Where's ya heart at the heartless can't say
Bow down, just do what the man say
Buy them lie them deny it all day
In a box they locked in the dead lay
Bombs droppin on cities where kids play
Soldiers fallin in the name of freedom hey
Civilians buried in the rubble where dreams die
Politicians spew lie after fuckin lie
No Hatred
Fuck Racists
Blank Faces
Time's Changin
One Nation
Unification
The Vibration
Unfuck the World!
No Hatred
Fuck Racists
Blank Faces
Time's Changin
One Nation
Unification
The Vibration
Unfuck the World!
Hatred lies divided people
Gorgeous anger deeds of evil
After the fall whom the bell calls
Like we all dancing In a ballroom without balls
Talk-walk look out listen
2020 see now
currency is attention
fascism too many cooks in the kitchen
exploding phones
killing drones on a mission
I'm elated to get y'all elevated
God remains God yeah and they hate it
On your knees people
Pledge allegiance to the evil
Everything changed yet nothing's changed
Bold is change, everything looking strange, yeah
Engineers got millennials livin in fear
Give a damn, evil can't stand yeah
When the people take a stand
No Hatred
Fuck Racists
Blank Faces
Time's Changin
One Nation
Unification
The Vibration
Unfuck the World!
No Hatred
Fuck Racists
Blank Faces
Time's Changin
One Nation
Unification
The Vibration
Unfuck the World!
Unfuck the world!
Unfuck the world!
Unfuck the world!
Unfuck the world!
I'm the straw that broke the camel's back
The gun in the car jack
The night stick that keeps crackin down
The resistance never backing down

04 juli 2017

Vince Staples


Al sinds de EP Hell can wait liggen de verwachtingen voor elk nieuw werkstuk van Vince Staples torenhoog. In 2014 gold hij als een van de aanstormende talenten in de hiphop. Sindsdien mogen Kendrick Lamar en Anderson .Paak zich dan wel tot koningen gekroond hebben, de jongeman uit Californië draagt een prinselijk kroontje. De amper vierentwintigjarige rapper bewijst met Big fish theory in een ruim halfuur dat hij zich tot eerdervernoemde artiesten verhoudt als Paris Saint-Germain tot Bayern Munchen.
Muzikaal tapt de Amerikaan uit een ander vaatje dan Kendrick, die oorden nabij jazz of net ruigere hiphop opzoekt (zoals op zijn meest recente album). Vince Staples boort vooral in een dance-ondergrond, al valt dance hier ruim te interpreteren. In opener Crabs in a bucket herkennen wij Moby ten tijde van Go, in Big fish is de beat eerder minimaal. Daaroverheen rapt de artiest alsof hij het broertje is van Skee-Lo (I wish). Zelfs het basketthema keert hier terug. Alyssa interlude drijft dan weer op een aan Mouse On Mars schatplichtig click ‘n beats-patroon. Die muzikale rijkdom maakt deze plaat niet enkel voor hiphop-fans interessant, maar ook voor wie zijn dance graag avontuurlijk consumeert.
De tijd dat rappers het vooral hadden over ho’s en bitches, over hun gangsta verleden of over hun reusachtig ego lijken we voorgoed achter ons gelaten te hebben en Vince weet de tijdsgeest van Blacklivesmatter perfect weer te geven. Dit is een militante, politiek erg bewust en raciaal zelfbewuste artiest die goed begrepen heeft dat hij de blanke middenklassetieners die ook tot zijn publiek behoren, een geweten kán en hóórt te schoppen. Daarnaast legt hij ook zijn eigen ziel bloot. De existentiële crisis waarmee hij soms worstelt en die het gevolg is van roem, die zijn eigen vergankelijkheid niet wegneemt, krijgt ook een prominente plaats. Daartoe gebruikt hij, zoals in Alyssa interlude, ook verwijzingen naar bijvoorbeeld Amy Winehouse en haar zelfdestructiviteit.
Zijn debuut miste nog de veelzijdigheid die nu wel ruimschoots aanwezig is. Zowel de muziek als de gekozen thema’s zijn divers genoeg om de aandacht van de luisteraar te blijven vasthouden én om zijn kunnen te demonstreren zonder in kijk-mama-zonder-handen te hoeven vervallen. Rain come down is een mooi voorbeeld waarin soul een onwaarschijnlijk huwelijk aangaat met minimale techno. Love can be... is nog zo’n song die zich nooit helemaal echt laat kennen. De complexiteit van het nummer wordt versluierd door de slimme productie en je krijgt nooit het gevoel dat Vince uitpakt met zijn skills. In Yeah right laat hij zelfs de spotlights halverwege aan Kendrick Lamar.

Deze review kan je ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

03 juli 2017

Vonnis


Live schijnt Vonnis een ware belevenis te zijn, waarbij gekte misschien nog best de staat van de band (én het publiek) omschrijft. Zonet hebben ze hun eerste EP uitgebracht. Evil.against.evil telt vijf songs die als kopstoten aankomen en heel af en toe eens zalven. Op het slotnummer na worden de twee minuten per song amper overschreden.
Laten we het eerst even over de verpakking hebben. Dat is immers een doos met naast de downloadcode voor de muziek vier door een smid geslagen nagels in een leren etuitje. 
De boodschap lijkt daarmee duidelijk: als luisteraar word je met je oren vastgenageld aan de spijkerharde songs. Zo laten de Gentenaars geen spaander heel in Chante du cygne. Waar Calculating infinity tenminste nog een rustmoment gegund werd, is dat in Chante du cygne totaal overboord gegooid. Nachtelijk geknars is als een Halloween-spookverhaal dat zelfs beren van mannen angst aanjaagt. Nog geen veertig seconden lang geeft het kwartet daarna weer alles, maar dan ook álles, in Apoptosis.
De titelsong sluit af en klokt net boven de vier minuten af. Dat is ongeveer dubbel zolang als de meeste andere nummers. Evil.against.evil is een metal wervelwind die lijkt te gaan liggen tot uiteindelijk de storm nog een laatste keer in alle hevigheid toeslaat.


Je kan deze EP hier bestellen bij Consouling. Beluister hieronder de muziek alvast:

02 juli 2017

Sam Baker


Sam Baker, die ik gelukkig ook al eens live zag, is een man die niet alleen een mooie stem heeft, maar ook songs met zeggingskracht. Zijn eigen levensgeschiedenis (hij overleefde een aanslag op een trein in Peru) zit daar ook voor iets tussen natuurlijk. Hij gebruikt zijn talent en de tijd die hij heeft op aarde om een boodschap over te brengen. Helemaal overtuigen deed hij bij mij met de trilogie Mercy / Pretty world / Cotton. Die drie albums laten ook de muzikale groei van deze Texaanse folkzanger zien. Cotton vond ik trouwens één van de mooiste albums van 2009.
Vreemd genoeg is Say grace, zijn vorige plaat, aan mij voorbijgegaan. Nu is er dus Land of doubt. Net als op vorige albums is de instrumentatie spaarzaam en ook de zang van Sam Baker is ontdaan van tierlantijntjes. Bij momenten lijkt het amper zingen, eerder parlando. Wanneer de orchestratie van de song wat rijkelijker mag, krijgen we een heel mooi radiovriendelijk The feast of Saint Valentine
Land of doubt is een plaat die rustig haar plaats inneemt, niet duwt, geen ellebogenwerk gebruikt, geduldig is en zichzelf nooit opdringt. In de overvloed aan releases elke week zijn dat niet de kwaliteiten die maken dat je opgemerkt wordt. Dat is jammer want deze plaat verdient eenieders aandacht.

Beluister hieronder het volledige album:

01 juli 2017

Lied van de week: week 25 - 2017

Wall of glass - Liam Gallagher


Van Liam Gallagher weet je altijd wat je (ongeveer) mag verwachten en ook de nieuwe single, Wall of glass, stelt op dat vlak niet teleur. Die combinatie van gitaren en de typische stem van Liam heeft me al in zijn greep van bij Oasis.

Deze song zal te vinden zijn op de soloplaat As you were, die uitgebracht wordt op 6 oktober en die je hier alvast kan bestellen.

Lyrics:

You would keep the secrets in ya'
You've been keeping paraphernalia, oh
I think you know
Anyone can walk up to ya'
Anyone can see right through your eyes
All night


And I don't mean to be unkind
But I see what's in your mind
And the stone you throw
Will turn back in its path
One day you'll shatter like a wall of glass
Wall of glass
Wall of glass
One day you'll shatter like a wall of glass


You believe in fascinations
And designer vaccinations, love
You get along
You were sold a one direction
I believe the resurrection's on
And you were wrong


And I don't mean to be unkind
But I see what's in your mind
And the stone you throw
Will turn back in its path
One day you'll shatter like a wall of glass
Wall of glass
Wall of glass
One day you'll shatter like a wall of glass


And I don't mean to be unkind
But I see what's in your mind
And the stone you throw
Will turn back in its path
One day you'll shatter like a wall of glass
Wall of glass
Wall of glass
One day you'll shatter like a wall of glass

30 juni 2017

Twintig parels per maand: juni 2017


Nu juni voorbij is, kunnen we genieten van de zomermaanden, waarin veel mensen vakantie nemen. Dat betekent ook meer tijd om muziek te luisteren. Om de vakantie alvast goed in te zetten, zijn hier de twintig parels voor juni:
  1. Mountain Jan (live) - The Nits: we beginnen met een prachtig nummer van The Nits, die zeker op hun live-plaat Urk nummers bijeenbrengen die ik graag met de naam "artpop" benoem. Het zijn kleine popsongs, dat zeker, maar met een zekere artistieke toets
  2. In tranen - Tröckener Kecks: de tristesse druipt van deze song. Zanger Rick De Leeuw heeft altijd al dat melancholische gehad in zijn stem en in dit nummer komt dit heel goed tot uiting
  3. Pyramid song - Radiohead: op Amnesiac werkte Radiohead de sound van Kid A nog verder uit en dat leidde onder meer tot deze prachtsingle
  4. Ono soul - Thurston Moore: met Psychic hearts bewees Thurston Moore dat hij ook zonder de andere leden van Sonic Youth mooie platen kan maken
  5. Prayer to God - Shellac: Steve Albini werd bekend als producer, onder meer bij Nirvana, maar heeft ook zijn eigen band. Hun album 1000 hurts is niet alleen mooi vormgegeven maar is ook een muzikaal interessante plaat
  6. Nervous energy - Unwound: Unwound is nooit verder geraakt dan cultstatus maar het verdient zeker de moeite om hun (vele) platen eens te beluisteren en pareltjes te ontdekken waarvan u het bestaan niet eens vermoedde
  7. To think that I once loved you - The Drones: ik kende deze song zelf niet maar Spotify raadde me dit aan op basis van waar ik zoal naar luisterde, in hun "Discovery of the week"-lijst. Dit bleek alvast een voltreffer
  8. Montana - Pierce Edens: van Pierce Edens besprak ik eerder deze maand zijn nieuwste plaat. Dit nummer is terug te vinden op zijn titelloos debuut uit 2012
  9. Nothing on my radio - The Scabs: met Jumping the tracks bereikten The Scabs een ruimer publiek. De liedjes waren dan ook radiovriendelijker en popgevoeliger dan hun eerder werk. Toch kan ik er mijn gading op vinden, onder meer met deze song
  10. Ever so lonely - Monsoon featuring Sheila Chandra: de Indische toets in dit nummer geeft het een lichtvoetigheid waar ik altijd vrolijk van word
  11. Butterfly - Talvin Singh: Talvin Singh is een Londenaar met Indische roots die dat ook muzikaal laat doorklinken in zijn werk. Dit staat op zijn debuutalbum OK, een mooie introductie tot dance die teruggrijpt naar oosterse roots
  12. Mouth wedding - Transglobal Underground: Tranglobal Underground is nog zo'n band die dance maken met invloeden uit de wereldmuziek
  13. Alec Eiffel - Pixies: uit Trompe le monde, het album waarmee ik pas echt Pixies leerde kennen
  14. The perfect me - Deerhoof: ooit werd ik door de hoes van Friend opportunity  zodanig geïntrigeerd dat ik de muziek van Deerhoof ging beluisteren
  15. They are losing the war - Ikonika: deze band heeft net een nieuwe plaat uit maar het loont zeker de moeite hun ouder werk ook nog eens op de draaitafel te zwieren
  16. Thorns - (Sandy) Alex G: uit de prachtplaat Beach music
  17. Iris - Daby Touré: deze zanger uit Mauritanië maakt gewoon heel mooie popliedjes waaruit weliswaar zijn Afrikaanse roots doorklinken maar die, in het Engels gezongen, zo de hitparade in zouden kunnen duikelen
  18. No dog jazz - Adrian Sherwood: Adrian Sherwood is een bekende producer en muzikant die zich vooral bezighoudt met dub en dat genre ook injecteert in andere muziek waarmee hij in aanraking komt
  19. Skapate - Los De Abajo: deze Mexicaanse ska-band zag ik ooit eens op de Gentse Feesten
  20. La sombra negra - Totó La Momposina: we eindigen met weemoedige Colombiaanse muziek
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

29 juni 2017

Retro review: Massive Attack vs Mad Professor


In 1995 bracht Massive Attack No protection uit, een plaat waarop ze acht van de tien songs van Protection herwerkten samen met dub-producer Mad Professor. Wat daarbij opvalt, is dat de nummers niet alleen meer ruimte krijgen maar dat ze nog een hogere vlucht nemen dan triphopsongs van nature al doen.
Van hun debuutplaat Blue lines was ik niet meteen weg en het zijn de liedjes op Protection die me voor de band uit Bristol wonnen. Die snapte ik echter pas echt goed nadat ik deze herwerkingen op No protection had gehoord. De songs zijn meer uitgebeend en tot hun essentie herleid en dat maakt dat je kan rondstruinen IN de nummers, dat je alle hoeken ervan kan verkennen en dat je je vertrouwd kunt maken met de kleinste details. Zo klinkt Bumper ball dub (de herwerkte versie van Karmacoma) zoals de titel al aangeeft, als een bal die traag doorheen een ruimte doolt en tegen wanden opbotst, galmt en in het donker de ruimte zichtbaar maakt door een soort echolocatie. De stemmen zijn helemaal weg en je hoort gedetailleerd de opbouw. Tegelijk is dit niet alleen een vivisectie maar ook een herconstrueren, met een licht ander resultaat tot gevolg. Uiteraard herken je meteen Karmacoma en toch weet je dat dit niet helemaal meer hetzelfde is.
Hoewel de songs volledig doordrenkt zijn met een dubsaus, zit er meer leven in dan je misschien zou verwachten. Zo is Trinity dub, de herwerking van Three, een erg vitale song. Dat geldt ook voor Backward sucking, dat eigenlijk Heat miser onder water is.
Deze plaat leert je niet alleen beter het werk van Massive Attack begrijpen, het is ook een mooie inleiding tot een genre (dub) dat bulkt van de mogelijkheden.

Beluister hieronder het volledige album:

25 juni 2017

Lied van de week: week 24 - 2017

Last straw - Fär


Fär is een duo uit Brakel. Naast An-Sofie De Meyer herken ik vooral Tim De Gieter, lid van Every Stranger Looks Like You (hun album reviewde ik hier). Hun muziek is dromerig vol elektronica-toetsen en deze single weet ongetwijfeld fans van Hydrogen Sea en Amatorski te bekoren.

Je kan het nummer hier downloaden voor een zelfgekozen bedrag.

18 juni 2017

Sam Amidon


Tweemaal al zag ik Sam Amidon optreden, éénmaal in een kerk en éénmaal in de Magdalenazaal in Brugge. En nu blijkt de man een nieuwe plaat uit te hebben. The following mountain is een wat stugge plaat, die zijn geheimen en charme niet meteen prijs geeft. Zo zijn Ghosts door de dissonante geluiden van de strijkers en afsluiter April met zijn free jazz-improvisatie allesbehalve erg toegankelijke nummers.
In schril contrast daarmee is de eenvoudige opener Fortune waarin Amidons kenmerkende stemgeluid meteen de hele ruimte lijkt te vullen. Of wat te denken van het heerlijk relaxte Juma Mountain? Blackbird zou een geweldige single kunnen zijn en Another story told illustreert hoe strijkers vaak de song overnemen. Bijwijlen klinkt de plaat daardoor soms wat druk. 
Toch is dit alweer een heel mooie plaat van de Amerikaan. Ze verleidt je weliswaar pas na meerdere beluisteringen, maar de magie ervan afschudden lukt daarna niet meer.

Beluister hieronder het volledige album:

17 juni 2017

Pierce Edens


Enkele jaren terug leerde ik me, vooral dankzij Roen, verdiepen in de rootsmuziek. Ik ontdekte muzikanten als Sam Baker, Roy Harper en Malcolm Holcombe (en nog een hele reeks meer). Zijn eindejaarslijstjes waren een baken op mijn ontdekkingstocht. De laatste twee jaren echter merk ik dat ik die muzikale weg zonder het al te goed beseffen wat afgedwaald was. Via de blog Music that needs attention las ik over een nieuwe plaat van Sam Baker die eind deze maand verschijnt én leerde ik ook Pierce Edens kennen.
Meteen komt mijn interesse terug want diens plaat Stripped down gussied up is van zo'n ongelooflijke kracht en bijwijlen rauwheid dat je als luisteraar gedwongen wordt in de zetel te gaan zitten luisteren met meer dan gemiddelde aandacht. Dat doet hij vaak met songs met een tempo dat je voet dwingt tot meestampen in het ritme. The bonfire is een heerlijk door rock bezwangerd folknummer. Body gaat ook al helemaal loos.
In Further down doet hij me denken aan hogergenoemde Sam Baker. Hier ligt het tempo lager. Dat maakt het verhaal dat verteld wordt indringender. Here jongleert met een stem die echoot en The bells of Marshall klinkt bedrieglijk zachtmoedig.
De singer-songwriter uit North Carolina speelt meesterlijk met de dynamiek van een langspeler. Dit vijfde album is slim opgebouwd en houdt je aandacht zonder moeite drie kwartier vast. Het bevat één cover, van Tom Waits: Mr Siegal. Daarna vormt It's allright, it's all wrong de perfecte afsluiter van een bijna perfecte plaat.

Beluister hieronder het volledige album:

16 juni 2017

Omar Souleyman




Het mag dan een spuuglelijke hoes zijn waarachter de Syriër Omar Souleyman zijn negende in het Westen verkrijgbare plaat verbergt, toch is To Syria, with love alweer een feestelijk album geworden. Enkele jaren geleden wist de man nog een hele Pukkelpoptent (en een deel van wie buiten stond mee te luisteren) op zijn kop te zetten met zijn mengeling van traditionele Syrische muziek en Westerse dance. Hij vervalt niet in eenvoudigweg een beat monteren onder de liedjes. De diverse genres versmelten echt bij Omar en dat maakt hem zo populair tegenwoordig.
Syrië wordt dezer dagen nochtans met weinig positieve zaken geassocieerd: Bashir al-Assad, de burgeroorlog, IS, vluchtelingen… Het leven is er geen pretje en al zeker niet in het noordoosten van het land, niet zo ver van de Turkse grens. Daar raapte Omar allerlei culturele invloeden op in het dorpje waar hij woonde. Koerdische, Arabische, Iraakse, Turkse,… muziek: het klinkt allemaal door in zijn liedjes. Hij startte zijn carrière als zanger op huwelijken en nam zo honderden platen op, die meestal aan het pasgetrouwde stel bezorgd werden en nadien gekopieerd en verspreid raakten. Wel, wij raden je voor de verandering op je huwelijk deze performer aan in plaats van de gebruikelijke lokale dj – je zal er geen spijt van hebben.
Het is immers verdomd moeilijk de voeten stil te houden op zulke opwindende deuntjes als Ya bnayya, een ritmische wervelwind, en Khayen, waarin wij enkele flarden van nineties hits menen te herkennen (Dr. Alban, iemand?). Enkel in Mawal gaat het tempo omlaag en horen we een klaagzang waar we weliswaar geen woord van begrijpen en ons desondanks naar de keel grijpt. Daarop zingt hij over zijn eigen vlucht uit zijn vaderland en de vermoeidheid die optreedt wanneer je nergens echt je thuis kan opbouwen. Voor een man die de actualiteit en politiek altijd uit de weg ging, is dit een uitzonderlijke inkijk in zijn beleving van de huidige situatie in Syrië.
Het leeuwendeel van de songs is aanstekelijker dan een brand op de Kempense heide en mikt rechtstreeks op je dansbenen. Zelfs wie geboren is met het gevoel voor ritme van een totaal ontregelde metronoom die free jazz imiteert, wordt gedreven door het gevoel van een polonaise op een trouwfeest als alle ladderzatte nonkels en tante er nog zijn. Ya boul habar is heel geschikt om rond het kampvuur gedanst te worden deze zomer en Aenta lhabbeytak weet met zijn wat complexere songstructuur ook de intellectuele feestganger aan te spreken.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 23 - 2017

I promise - Radiohead


In feite is dit nummer al 20 jaar oud, maar het bleef onuitgegeven tot Radiohead besliste de verjaardag van OK computer te vieren met OK computer OKNOTOK 1997-2017. Drie songs die de plaat niet haalden, zijn daar nu wel op terug te vinden. Dit is écht een liedje voor wie de vroegere Radiohead mist. Of gewoon voor wie van heel mooie songs houdt...

Je kan de plaat OK computer OKNOTOK 1997-2017 hier bestellen.

Lyrics:




I won't run away no more, I promise
Even when I get bored, I promise
Even when you lock me out, I promise
I say my prayers every night, I promise

I don't wish that I'm spread, I promise
The tantrums and the chilling chats, I promise
Even when the ship is wrecked, I promise
Tie me to the rotten deck, I promise
I won't run away no more, I promise
Even when I get bored, I promise
Even when the ship is wrecked, I promise
Tie me to the rotten deck, I promise

I won't run away no more, I promise

15 juni 2017

Sólstafir


Bij IJslandse muziek ben ik geneigd spontaan te denken aan verstilling, aan atmosferen die geschapen worden en weidsheid die past bij een ruw en uitgestrekt (en dunbevolkt) landschap. Niks van dat alles, zo lijkt het, bij Sólstafir, een drietal uit Reykjavik. Ze maken metal en toch hoor je een echo van al die andere IJslandse bands en artiesten in hun muziek.
De bandnaam betekent "stralende zonnestralen" maar hun mengeling van metal en postrock is vaak erg somber. Berdreyminn is al hun zesde studio-album. Het trio treedt vrijdag op op Graspop in Dessel en als hun set zo afwisselend klinkt als deze plaat, zou het wel eens één van de hoogtepunten kunnen worden van het festival. Zo verleidt Hula de luisteraar met slepende keyboards en een angeliek achtergrondkoor, terwijl Ambátt de rockregisters volledig opentrekt en daarmee dicht in de buurt komt van het soort metal dat in de jaren tachtig net niet wist door te breken wegens toch nog net te ondeugend voor het grote publiek. Met synths uit hetzelfde decennium weet Bláfjall de brug te slaan tussen metal en pop op een manier die we al lang niet meer gehoord hebben.
Muzikaal hoogstaand zou ik dit album niet meteen noemen, maar het luistert wel lekker weg en bijna een uur lang weten de IJslanders je plezier te geven op een pretentieloze manier. Soms mag dat volstaan op een warme lentedag.

Beluister hieronder het volledige album:

14 juni 2017

Bellemont


De Amerikaans-Belgische band Bellemont is een vijfkoppig ensemble met ex-leden van Red Zebra, The Wolf Banes, Betty Goes Green,... Dat is een stamboom om fier op te zijn. Erg bepalend voor de sound van deze groep is vooral zangeres Tracee Westmoreland. Die kan je kennen van haar acteerprestaties in o.a. Dirty mind, de film met Wim Helsen
De plaat is een dubbelaar. Dezelfde songs worden eerst live, in een rudimentaire versie gebracht, waarna op het tweede deel er een grondiger productie gevoerd werd en de songs meer uitgewerkt zijn. Soms is dat echter geen zegen, wanneer nummers een spaarzamer aanpak beter verdragen.


Je kan de plaat hier bestellen via Starman Records. Beluister ze alvast hieronder:

Gespot voor u: Coldcut x On U Sound


Coldcut stelt zelden teleur. Ik was dan ook enthousiast toen ik zag dat Coldcut samen met een reeks artiesten van het On U Sound-label een plaat heeft gemaakt, Outside the echo chamber. Veel dub dus, maar dat kan ik wel eens smaken. En opener Vitals (met Roots Manuva) is een geweldige song! Jammer genoeg blijkt het ook het beste nummer van de plaat en hoewel de plaat best te pruimen is, stelde ze me ook een beetje teleur. Toch leren meerdere luisterbeurten me dat dit zeker en vast een interessante plaat is en wie echt graag naar het genre luistert, vindt hier wellicht meer zijn gading dan ik.

Beluister hieronder het volledige album:

13 juni 2017

De zin en onzin van zin en onzin


Sinds Trump aan het lijstje newspeak "fake news" toevoegde (als term om aan te duiden dat het gaat om nieuws dat hem niet aanstaat), vallen we wel elke dag over berichten die al dan niet terecht als "fake news" bestempeld worden door deze of gene. Belangrijkste kenmerk blijkt dan niet zozeer het waarheidsgehalte, maar wel dat het gaat om nieuws dat de klager of zijn ideeën in een slecht daglicht plaatst, dat de klager liever niet ziet verschijnen.
Zelf vind ik een ander fenomeen nog veel erger dan "fake news". Let wel: onware berichten in een context presenteren die waarheidsgetrouwheid pretendeert, is erg (schadelijk). Dat kan dan gaan van als artikels vermomde (en steeds minder duidelijk als dusdanig aangegeven) reclame (de zogenaamde publireportages, die vaak eenzelfde lay-out gebruiken als de omringende redactionele content) tot regelrechte laster. Maar ik erger me feitelijk nog veel meer aan klakkeloos overgenomen meningen die als feit gepresenteerd worden en waar in hetzelfde artikel niet één kritische vraag, bedenking of commentaar bij geplaatst wordt. Staatssecretarissen die een perfect legaal huwelijk afwijzen "omdat we hem niets verplicht zijn" NIET confronteren met de uitgekraamde onzin maar die gewoon citeren zonder enige duiding errond, het is slechts één (zeer recent) voorbeeld. De media, en al zeker (zelfverklaarde) "kwaliteitsmedia" als De Standaard of De Morgen of deredactie.be, zouden dit soort onzin onmiddellijk moeten omringen met de nodige duiding. Maar in het kader van een laffe, enge invulling van "objectiviteit" (we mogen zeker geen politieke partijen kritisch benaderen zodat ze niet kunnen zeggen dat we niet objectief zijn) beperkt men zich meestal tot droge berichtgeving. Nochtans zou het allang duidelijk moeten zijn dat context o zo belangrijk is voor de betekenisverleningen. In deze postmoderne tijden lijkt me dat een evidentie. En online zijn de media nog veel schuldiger aan verzuim want HLN.be en De Morgen nemen gewoon (soms letterlijk) hetzelfde (Belga?-)bericht over.
Weet je wat zo erg is? Al dat soort onzin waar politici als Rutten (nettowinst, maar intussen wel voor velen méér kosten), Peeters ("privé-bedrijven hebben geen plaats in de daklozenzorg" maar in zijn Antwerpen keurt zijn partij dit wel gewoon mee goed), een hele hoop N-VAers (Bracke, Demir en Francken voorop) en vele anderen mee wegkomen omdat er geen duiding meer gegeven wordt (of sterk onvoldoende), krijgt zulk een forum dat de onzin als een sluipend gif gemeengoed wordt en iedereen het als een feit onthoudt... Interessante meningen die op een zeer onderbouwde, logisch correcte, op deskundige verworven kennis gebaseerde manier maatschappelijke fenomenen benaderen, krijgen daarentegen amper een plaats en er wordt al zeker geen rekening mee gehouden. Neem dit artikel (klik hier) van Bieke Purnelle over verkeersveiligheid: niemand wordt erin persoonlijk aangevallen, er wordt gewezen op een collectieve verantwoordelijkheid en een overheersende "ideologie" maar hoeveel mensen zullen dit gelezen hebben? En wie houdt hier in beleidsbeslissingen rekening mee?
In onze zogenaamde kenniseconomie wordt beleid vooral gedreven door een eenzijdige economische winstlogica en hebben wetenschappelijke inzichten enkel een plaats als ze de beleidsmakers goed uitkomen. Hoe vaak wordt een beslissing niet genomen die regelrecht ingaat tegen wetenschappelijke inzichten? 
Het wordt hoog tijd dat we met zijn allen wat kritischer omgaan met de ons overspoelende informatie. Ons onderwijs zou daar een mooie rol kunnen in spelen om ons dat te leren. En dan zouden we zin van onzin leren onderscheiden en informatie benaderen in een context, in een samenhang van logische inzichten en zouden drogredeneringen, kromredeneringen en andere wanargumenten veel minder kans krijgen...

10 juni 2017

Sufjan Stevens, Nico Mulhy, Bryce Dessner en James McAlister


Sinds James Brown in 2006 stierf, mag zijn titel “hardest working man in showbusiness” wat ons betreft gerust doorgegeven worden aan Sufjan Stevens. Amper een goede maand geleden bracht die een live-album uit met de songs van Carrie & Lowell, zijn twee jaar geleden verschenen plaat. Hoewel hij eigenlijk niet al te veel eigen albums uitbracht sinds zijn debuut in 2000, geeft hij voortdurend de indruk overal te zijn. Hij zet dan ook met sprekend gemak muziek naar zijn hand, getuige onder meer zijn verzamelingen kerstnummers of de live-cover van Hotline blin op de recent verschenen concertregistratie.
In 2011 al vroeg het Muziekgebouw Eindhoven aan componist Nico Muhly een werk te schrijven rond het zonnestelsel. Behalve Sufjan Stevens werd ook Bryce Dessner (van The National) erbij betrokken, evenals drummer James McAlister, met wie Sufjan al vaker samenspeelde. Op initiatief van de eigenzinnige artiest uit Detroit verschijnt nu pas een tot conceptplaat verbouwde studioversie die qua opzet herinnert aan Stevens’ Staten-platen Michigan en Illinoise. Zijn persoonlijke stempel is echter merkbaar kleiner op Planetarium. Het aandeel van de andere muzikanten was dan wellicht behoorlijk groot, al horen we in bijvoorbeeld de vervormde stem in Venus duidelijk de vingerafdruk van de Amerikaan.
Wat dit werkstuk zo anders maakt, is de electronica- en zelfs ambient-toets, die je onder meer heel sterk kan horen in Uranus. Luister ook eens goed naar het futuristisch aandoende Mars. Dat is, getuige de vele details en zinderende klanken, duidelijk gemaakt om in een akoestisch perfecte omgeving gespeeld te worden. Helaas is noch onze stereo noch onze mp3-speler of smartphone tot zulke topprestaties in staat, waardoor een deel van de kwaliteit ongetwijfeld verloren gaat. De composities zelf blijven dan wel intact, akoestisch-technisch zal de volle rijkdom van dit werk slechts een beperkt aantal toehoorders bereiken. Parels voor de zwijnen is niet helemaal een toepasselijke uitdrukking. Wij blijven wel met een hunkerend verlangen achter deze muziek te mogen aanhoren in perfecte omstandigheden. Ook in België en Nederland zijn er genoeg zalen waar dit mogelijk zou moeten zijn, en dan denken we eerder aan het Concertgebouw in Brugge dan aan Vorst Nationaal.
De ruimte is een erg weidse omgeving en dat hoor je aan de songs. Of het nu het filmische Pluto is of het tussendoortje Tides, steeds wordt er veel -ahum- ruimte gelaten in de muziek. Het maakt de 75 minuten die de plaat duurt niet langdradig maar integendeel lang genoeg om meegezogen te worden in het universum dat het viertal schept. Daarin is afwisseling, ook in ritme. Zo gaat het tempo aangenaam omhoog in Kuiper belt. De muzikale variatie houdt de plaat spannend tot de laatste noten van Mercury. Af en toe zit er singlemateriaal tussen: zo weet Saturn ongetwijfeld ook Drake-fans voor zich te winnen. Soms is het spek voor de bek van muzikale avonturiers: Black hole verzinnebeeldt met de aanwezige ruis de volstrekt-niet-leegheid van het niets dat een zwart gat op het eerste zicht lijkt te zijn.
Planetarium kent geen dieptepunten en dijt net zoals het heelal steeds verder uit in ons hoofd. Conceptalbums, het is een term met een erg beladen geschiedenis, die meestal alarmsignalen laat afgaan bij muziekliefhebbers. Sufjan en zijn vrienden zijn er echter in geslaagd het huzarenstuk tot een meer dan bevredigend einde te brengen en tekenen zelfs voor één van de meest interessante platen die dit jaar te horen zullen zijn. Nu trekken we ons met onze hoofdtelefoon terug achter onze ruimtetelescoop, om al dat bezongen moois in het echt te aanschouwen.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

07 juni 2017

Lied van de week: week 22 - 2017

Hands down - Trentemøller featuring Jennylee


De Deen Trentemøller is terug met een nieuwe single waarop hij de hulp krijgt van Jennylee (Warpaint). Het resultaat is een erg nineties klinkende song die me heel erg weet te bekoren.

Je kan de song hier kopen of streamen.

05 juni 2017

Ramona


De vrouwelijke singer-songwriter Ramona laat zich in haar band enkel door vrouwen omringen. Of dat een feministisch statement is, betwijfel ik. Omgekeerd denkt geen mens bij een band enkel bestaande uit mannen dat er een boodschap achter zit, dus we hoeven hier ook niets achter te zoeken. Wat wel aan te raden is, is gewoon genieten van de muziek.
Het album begint zacht en lieflijk met On my own. Die zachte touch blijft intact en herinnert me vooral aan Few Bits, al halen de songs van Ramona Verkerk (voorlopig?) nog niet dat hoge niveau. Tussen de weliswaar goeie maar niet uitzonderlijke songs zitten soms kleine pareltjes verscholen, zoals Fool dat je wiegt tot je in de muzikale wereld van Ramona verdwijnt. Disease begint leuk met een kindermuziekinstrument, dreigt de gimmick niet te overstijgen tot de samenzang in het refrein doorkomt. De blokfluit later in de song doet ons nog even twijfelen. Pluspunt is in ieder geval dat dit liedje kort gehouden wordt, iets meer dan twee minuten, niet meer. De dreiging in Straight on mag dan, met de cello, niet erg origineel klinken, dit nummer staat als een huis.
Ramona heeft zeker nog groeipotentieel. Momenteel houd ik het op "fijn plaatje", doch de verwachtingen nog meer te horen de komende jaren van deze singer-songwriter, zijn er.

Het titelloze debuut van Ramona is te koop via Starman Records. Je kan het hele album hieronder beluisteren:

31 mei 2017

Lied van de week: week 21 - 2017

Knopen - Vaal


Vaal is een drietal uit Gent dat leden telt van de noise/postpunkbands Maze en Movoco. Dat zijn geen bands waarvan ik zou durven beweren dat ik ze ken, maar deze nieuwe formatie weet alvast met deze song mijn aandacht geweldig te trekken.
Het is een soort donkere postrock met minimalistische ambient-trekjes, maar hey, uiteindelijk is dat maar een poging tot beschrijving van muziek die zich moeilijk in een hokje laat vangen.



Twintig parels per maand: mei 2017


Mei, de lente is helemaal op de voorgrond getreden en daar horen heel wat zomers deuntjes bij. Toch heb ik ook dit keer gekozen voor een heel uiteenlopend muzikaal spectrum. Geniet ervan:
  1. Wondering where the lions are - Bruce Cockburn: een eenvoudig popnummer van een onderschat artiest
  2. How come you never go there - Feist: de bevallige Feist maakt heel mooie platen, waarin ze soms aanschurkt tegen Tori Amos (zoals in dit nummer) maar op andere momenten bewijst dat ze echt haar eigen plekje gevonden heeft
  3. Over and over again (Lost and found) - Clap Your Hands Say Yeah: bekender werden ze met het radiohitje In this home on ice maar op hun titelloze debuutplaat vind je nog meer moois, vooraleer deze band verzonk in de vergetelheid
  4. One headlight - The Wallflowers: deze band rond Jakob Dylan, de zoon van, bracht in 1996 Bringing down the horse uit, een plaat die ervoor zorgde dat ze ook zonder die beroemde familienaam in hun rangen echt wel aandacht verdienden
  5. Knocked up - Kings Of Leon: On hold mag dan wel de doorbraaksingle geweest zijn voor Kings Of Leon, maar deze opener van Because of the times vind ik eerlijk gezegd nog beter
  6. Lakini's juice - Live: in mijn platenkast zit een mooie, transparante vinyl single van Live, in een kartonnen en mooi vormgegeven hoes, met daarop dit meer dan uitstekend lied
  7. Surfin' bird - The Trashmen: de sixties op hun best!
  8. Hello Vietnam - Johnny Wright: dit countrynummer staat op de soundtrack van Full metal jacket en bewijst dat er niet alleen protestsongs over de Vietnamoorlog werden geschreven
  9. I'm sticking with you - The Velvet Underground: "I'm sticking with you / cause I'm made out of glue / Anything that you might do / I'm gonna do too". Zeg nog eens dat The Velvet Underground geen gráppige band kon zijn...
  10. The game - Sugarcane Jane: dit klinkt als Dylaneske folk uit de jaren zestig, maar is gewoon een echtpaar uit de VS dat in 2015 het fijne album Dirt road's end maakte, waar deze song op terug te vinden is
  11. High class woman - Blues Pills: een jaar ouder is deze bluesrockstamper slechts, al klinkt ook dit nummer alsof het midden de woelige jaren zeventig op plaat gezwierd werd
  12. Invocation - Dayna Kurtz: deze Brusselse singer-songwriter groeide op in New Jersey, maar de laatste jaren leeft ze in New Orleans. Naast haar eigen nummers maakt ze vaak platen met covers van haar favorieten, zoals het album waar dit op terug te vinden is (American standards)
  13. Coward - Vic Chesnutt: ik las het boek van Kirsten Hersh over (haar vriendschap met) Vic Chesnutt en greep nog eens terug naar 's mans discografie, die zoveel parels bevat dat je die eigenlijk ook eens helemaal zou moeten beluisteren. Mijn persoonlijke favoriete plaat is Is the actor happy?, al komt At the cut, waarop dit lied terug te vinden is, soms ook heel dicht in de buurt. Check zeker ook eens op YouTube de registratie van de live-versie die hij speelde met leden van Godspeed You! Black Emperor, Fugazi en Silver Mt Zion in zijn band
  14. Late nineties bedroom rock for the missionaries - Broken Social Scene: maar liefst zeventien leden telt deze Canadese groep in zijn volledige bezetting. waarvan de hierboven al gekozen Feist overigens één is...
  15. Love is blindness - U2: de afsluiter van Achtung baby is ook om duimen en vingers van af te likken
  16. Painless - IIVII: dit is de nieuwe single van IIVII, een erg interessant muzikaal project van Josh Graham, één van de oprichters van Red Sparowes
  17. Des plumes dans la tête (Variation 1) - Sylvain Chauveau: ontdekt de voorbije maand in de bib
  18. Messe pour le temps présent: Psyché rock - Pierry Henry: deze song van de hedendaagse componist Pierre Henry is ontzettend bekend, wat eigenlijk heel verwonderlijk is...
  19. Children's song - Chick Corea: de Amerikaanse jazzpianist Chick Corea verdient met dit eenvoudig geconstrueerd nummer ook een plekje in deze lijst
  20. Grand Prix Eurovision - Stereo Total: in 1997 kocht ik impulsief in de Music Mania de geschifte plaat Monokini van Stereo Total, waarop deze pastische-ode aan het eurovisiesongfestival, dat elk jaar in mei gehouden wordt
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

28 mei 2017

Do Make Say Think


Voor hun doen begint Stubborn persistent illusions relatief vrolijk. Do Make Say Think, een band van het Constellation label dat we ook onder meer kennen van Godspeed You! Black Emperor en Silver Mt Zion, maakt immers postrock die past bij een postmoderne maatschappij waarin hoop een naïef concept lijkt. Hun zevende album is niet alleen zoals altijd heel mooi vormgegeven, het bevat ook nummers waar het heerlijk naar luisteren is.
De lichtvoetigheid die ik al zo opmerkelijk vond in opener War on Torpor zit ook in Horripilation. Laat je echter niet vangen aan de schijn, want ondanks de aanwezige vogelgeluiden ontwikkelt deze song zich tot een dreigend epos. In mijn hoofd wordt het beeld opgeroepen van een ongerept stuk woud dat nietsvermoedend zijn laatste minuten beleeft vooraleer een overstroming tussen de bomen raast en onderweg alles zal vernielen. Meer dan tien minuten bouwt de band aan deze muzikale wereld vol prachtige details en een meeslepend verhaal.
Het hele album is trouwens van zulk een hartverwarmende schoonheid dat ik spontaan al aan eindejaarslijstjes begin te denken. In elke song beleef je wel iets, overal zitten de meest fantasierijke details en als een zachte overwelming golft deze plaat over de luisteraar heen. Bound is één van de mooiste liedjes die ik al in tijden hoorde. Zelfs de afwezigheid van zang belet niet dat dit een oorwurm is. Naadloos gaat hij over in And boundless dat als een contrapunt fungeert. 
Soms is traagheid het hoofdmotief, zoals in het met blazers opgeblonken Her eyes on the horizon. Ook dan zijn alle hierboven aangehaalde kenmerken aanwezig. Deze hele plaat smeekt erom ook live beluisterd te worden. We horen immers een band die in topvorm verkeert. Voorlopig maakte de groep nog geen concertdata in Europa bekend, maar ik hou zeker en vast hun meldingen in het oog...
Beluister hieronder het volledige album:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.